سراسر افتخار او مىافكنيم . « 1 »
ولادت
آيت اللّه صافى در روز 27 شعبان المعظم 1287 « 2 » يا 1288 « 3 » ه . ق ، در بيت علم و تقوا در گلپايگان ديده به جهان گشود . پدر وى مرحوم آخوند ملا عباس از بزرگان و شخصيتهاى مورد احترام - مردم كه علاوه بر دانشپژوهى ، به تجارت مىپرداخت ، - مادرش زهرا خانم فرزند ملا محمّد باقر اديب گلپايگانى و دايىاش ملا محمّد رضا قطب عالم به علوم غريبه - بودند .
تحصيلات
وى به اقتضاى شوق فطرى و اقتفاى سيرهء خانوادگى ، از همان آغاز نوجوانى به تحصيل علوم دينى روى آورد . آن فقيه بزرگوار مقدمات و سطوح را نزد پدرش و ديگر دانشوران گلپايگان - كه در آن زمان مجمع علما و دانشمندان بود - فراگرفت و سپس در سال 1305 ه . ق 4 به اصفهان كوچيد ، و تا سال 1316 ه . ق « 4 » نزد استادان بزرگ وقت علوم متداول را فراگرفت . وى آنى از كوششهاى علمى بازنايستاد تا پس از نگارش رسالههايى در مسائل فقهى ، در سال 1310 - 1311 ه . ق به اخذ اجازات متعدد اجتهادى نايل آمد ، و مورد توجه وافر استادان خود قرار گرفت .
استادان
وى در حوزهء علميه اصفهان - كه در آن زمان از پررونقترين و با اهميتترين
هامش
( 1 ) . در اين مقاله ، از يادداشتهاى دانشمند محترم آقاى دكتر قاسم صافى ، استفاده شده است .
( 2 ) . مرعشى ، المسلسلات فى الاجازات ، ج 2 ، ص 269 .
( 3 ) . تهرانى ، نقباء البشر ، ج 1 ، ص 331 .
( 4 ) . تهرانى ، نقباء البشر ، ج 1 ، ص 331 .