أوصاف الأشراف ( فارسى ) — صفحة 83

فصل اول ( در توكل ) قال اللّه سبحانه و تعالى : و على اللّه فتوّكلوا إن كنتم مؤمنين 5 : 23 توكّل ، كار با كسى واگذاشتن باشد ، و در اين موضع مراد از توكل بنده آنست كه در كارى كه از او صادر شود يا او را پيش آيد ، چون وى را يقين باشد كه خداى تعالى از او داناتر است و تواناتر با او واگذارد تا چنان كه تقدير اوست آن كار را مى سازد و به آنچه او تقدير كند و كرده باشد خرسند و راضى باشد : « و من يتوكّل على اللّه فهو حسبه انّ اللّه بالغ امره . » 65 : 3 و خرسندى او به آنچه خدا كند و سازد ، به آن حاصل شود كه تأمّل كند در حال گذشته خود كه اوّل بى خبر او را در وجود آورد و چندين حكمت در آفرينش او پيدا كرده كه به همهء عمر خود هزار يك آن را نتواند شناخت ، و او را بپرورانيد ، و از اندرون و بيرون و كارهائى كه بدان توانست بودن و به آن از نقصان به كمال توانست رسيدن بى التماس و مصلحت ديد او بساخت ، تا بداند كه آنچه در مستقبل خواهد بود هم خواهد ساخت و از تقدير و ارادت او بيرون نخواهد بود .