بسم اللّه الرحمن الرحيم سپاس بى قياس بارخدائى را كه به سبب آنكه هيچ عقل را قوّت اطلاع بر حقيقت او نيست ، و هيچ فكر و دانش را وسع احاطت بكنه معرفت او نه ، هر عبارت كه در نعت او ايراد كنند و هر بيان كه در وصف او بر زبان رانند اگر ثبوتى باشد از شائبهء تشبيه معرا در تصّور نيايد ، و اگر غير ثبوتى بود از غائلة تعطيل مبّرا در توهّم نيفتد ، از اين جهت پيشواى اصفيا و مقتداى اوليا و خاتم انبياء محمّد مصطفى ( صلّى اللّه عليه و إله و سلم ) گفت : « لا احصى ثناء عليك ، انت كما اثنيت على نفسك ، و أنت فوق ما يقول القائلون . » و هزاران درود و صلوات و آفرين و تحيّات بر روح مقدّس او و ارواح پاكان دودمان او ، خصوصا ائمهء معصومين و برگزيدگان ياران او باد ، بحقّ الحق . اما بعد ، محور اين رسالت و مقرر اين مقالت « محمد الطوسى » را بعد از تحرير كتابى كه موسوم است به « اخلاق