[ باب دهم ] فصل
( 127 ) چون دانستى كه ايمان حقيقى نوريست كه از پروردگار عالم بر دل بنده مىتابد ، پس هر كه در انكار آن نور مىكوشد و در اطفاء آن نور سعى مىنمايد يا استهزاء بمؤمنى مىكند ، فى الحقيقه دشمنى با خدا و ملائكه و كتب و رسل و ائمه عليهم السلام كرده خواهد بود ، و بمقتضاى "
يُرِيدُونَ لِيُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ وَ اللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ
" و مؤداى "
وَ حاقَ بِهِمْ ما كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ *
" به عمل خود گرفتار مىشود .
آنكه در سر چراغ دين افروخت * سبلت پف كنانش پاك بسوخت
( 128 ) و بمصداق "
اللَّهُ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ وَ يَمُدُّهُمْ فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ
" درين غرور بمستى و بدبختى كور و كر خواهد محشور گشت ، و شواهد اين معنى در كتاب و سنت از آن بيش است كه بحصر در آيد ، "
اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا
" ، و در حديث نبوى على قائله و آله الصلاة و السلام واردست