بسيارند كه در اين جا تنها به ذكر دو نمونه بسنده مىكنيم :
شيخ صدوق از پيامبر خدا صلى اللَّه عليه و آله روايت كرده است كه فرمود :
إنَّ فِى النّارِ مَنزِلَةً لَم يَكُن يَستَحِقُّها أحَدٌ مِنَ النّاسِ إلّا بِقَتلِ الحُسَينِ بنِ عَلِىٍّ - صَلَواتُ اللَّهِ عَلَيهِما - وَ يَحيَى بنِ زَكَرِيّا عليه السلام « 1 »
. در جهنّم ، جايگاهى است كه بر هيچ كس روا نخواهد بود ، جز با كشتن حسين بن على - درود خدا بر آن دو - و يحيى بن زكريا عليه السلام .
ابن عساكر نيز از جابر بن عبد اللَّه نقل مىكند كه وقتى پيامبر خدا صلى اللَّه عليه و آله قاتل امام حسين عليه السلام را لعنت كرد و وى در باره قاتل ايشان پرسيد ، پيامبر صلى اللَّه عليه و آله در پاسخ فرمود :
رَجُلٌ مِن امَّتى يُبغِضُ عِترَتي ، لا تَنالُهُ شَفاعَتى ، كَأَنَّ بِنَفسِهِ بَينَ أطباقِ النّيرانِ يَرسبُ تارَةً وَيَطفو اخرى ، وَ إنَّ جَوفَهُ لَيقولُ : غقّ غقّ « 2 » .
كسى از امّت من كه با خاندانم دشمنى ورزد ، از شفاعت من برخوردار نخواهد شد ، گويى اوست كه ميان طبقات آتش ، بالا و پايين مىرود و از درونش ، صداى غُلغل جوشيدن مىآيد .
هامش
( 1 ) ثواب الأعمال : ص 257 ح 2 ، بحار الأنوار : ج 44 ص 301 ح 9 .
( 2 ) تاريخ دمشق : ج 14 ص 224 ح 3544 ، تاريخ بغداد : ج 3 ص 290 .