منقول است كه طفلى از حضرت امام حسين عليه السلام در خرابه شام ، از ديدن سرِ پدر بزرگوارش ، از دنيا رفت ؛ و ليكن در نام او ، اختلاف است كه زُبَيده يا رُقَيّه يا زينب يا سَكينه بوده باشد « 1 » .
او همچنين در صفحات بعد ، به نقل از كتاب رياض الأحزان ، آورده است كه اسم آن دختر ، فاطمه بوده است . « 2 »
در اين گزارش ، چندين نام و از جمله رُقَيّه براى كودكِ از دنيا رفته در شام ، مطرح گرديده است .
2 / 6 . گزارش « الإيقاد »
چند سال بعد ، شخصى به نام سيّد محمّدعلىِ شاهعبد العظيمى ( م 1334 ق ) ، در كتاب الإيقاد ، براى نخستين بار ، با صراحت ، نام كودك را رقيّه و سنّ او را سه ساله آورد . متن نوشته او ، اين است :
حسين عليه السلام ، دختر كوچكى داشت كه او را دوست مىداشت و او هم امام عليه السلام را دوست داشت . گفته شد كه نام وى ، رقيّه بود ، سه سال داشت و در شام ، در ميان اسيران بود . . . « 3 » .
اين بود سير گزارشهاى گوناگون در باره وفات دخترى از امام حسين عليه السلام در شام .
3 . مزار منسوب به رقيّه
3 / 1 . گزارش « تسلية المجالس »
نخستين سندى كه در باره مزار كنونى منسوب به رُقيّه در دست است ، به قرن دهم هجرى باز مىگردد و مربوط مىشود به محمّد بن ابى طالب حائرى كَرَكى ( زنده در
هامش
( 1 ) شعشعة الحسينى : ج 2 ص 171 .
( 2 ) شعشعة الحسينى : ج 2 ص 173 .
( 3 ) الإيقاد : ص 179 .