حسين عليه السلام ، مانند باز شكارى ، نگاهى به او انداخت و خود را به صفوف دشمنزد و مانند شيرى خشمگين ، حمله كرد و عمرو را با شمشير زد . او دستش را جلوى آن گرفت و از آرنج ، قطع شد . فريادى كشيد و از امام عليه السلام ، كناره گرفت . سواران كوفه ، براى نجات وى ، يورش آوردند ؛ امّا او در جلوى سينه اسبها قرار گرفت و اسبها ، او را لگدمال كردند تا مُرد .
غبار [ نبرد ] كه فرو نشست ، حسين عليه السلام بر بالاى سرِ جوان ، ايستاده بود و او ، پاهايش را از شدّت درد ، به زمين مىكشيد . حسين عليه السلام فرمود : « به خدا سوگند ، بر عمويت گران مىآيد كه او را بخوانى و پاسخت را ندهد يا پاسخت را بدهد و كمكى نتواند به تو بكند يا كمكت كند ، امّا به تو سودى نبخشد . از رحمت خدا دور باشند كسانى كه تو را كُشتند ! واى بر كُشنده تو ! » . سپس او را بُرد ، و گويى مىبينم كه پاهاى آن جوان ، بر زمين كشيده مىشود و حسين عليه السلام سينه او را بر سينه خود ، نهاده است . با خود گفتم : با او چه مىكند ؟ او را آورد و كنار شهيدان و كشتگان از خاندانش نهاد .
آن گاه ، سر به آسمان بلند كرد و گفت : « خدايا ! همه آنها را به شمار آور و يك تن را هم جا مگذار و هرگز آنها را ميامرز ! اى عموزادگان ! شكيبايى كنيد . اى خاندان من ! شكيبا باشيد كه ديگر پس از امروز ، هيچ خوارىاى نخواهيد ديد ! » . « 1 »
هامش
( 1 ) خَرَجَ مِن بَعدِهِ [ أي بَعدِ عَونِ بنِ عَبدِ اللَّهِ بنِ جَعفَرٍ ] عَبدُ اللَّهِ بنُ الحَسَنِ بنِ عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ في بَعضِ الرِّواياتِ ، وفي بَعضِ الرِّواياتِ القاسِمُ بنُ الحَسَنِ وهُوَ غُلامٌ صَغيرٌ لَم يَبلُغِ الحُلمَ - فَلَمّا نَظَرَ إلَيهِ الحُسَينُ عليه السلام اعتَنَقَهُ ، وجَعَلا يَبكِيانِ حَتّى غُشِيَ عَلَيهِما ، ثُمَّ استَأذَنَ الغُلامُ لِلحَربِ فَأَبى عَمُّهُ الحُسَينُ عليه السلام أن يَأذَنَ لَهُ ، فَلَم يَزَلِ الغُلامُ يُقَبِّلُ يَدَيهِ ورِجلَيهِ ويَسأَلُهُ الإِذنَ حَتّى أذِنَ لَهُ ، فَخَرَجَ . . .
. . . وحَمَلَ وكَأَنَّ وَجهَهُ فِلقَةُ قَمَرٍ ، وقاتَلَ فَقَتَلَ - عَلى صِغَرِ سِنِّهِ - خَمسَةً وثَلاثينَ رَجُلًا .
قالَ حُمَيدُ بنُ مُسلِمٍ : كُنتُ في عَسكَرِ ابنِ سَعدٍ ، فَكُنتُ أنظُرُ إلَى الغُلامِ وعَلَيهِ قَميصٌ وإزارٌ ونَعلانِ قَدِ انقَطَعَ شِسعُ إحداهُما - ما أنسى أنَّهُ كانَ شِسعَ اليُسرى - فَقالَ عَمرُو بنُ سَعدٍ الأَزدِيُّ : وَاللَّهِ لَأَشُدَّنَّ عَلَيهِ ! فَقُلتُ : سُبحانَ اللَّهِ ! ما تُريدُ بِذلِكَ ؟ فَوَاللَّهِ لَو ضَرَبَني ما بَسَطتُ لَهُ يَدي ، يَكفيكَ هؤُلاءِ الَّذينَ تَراهُم قَدِ احتَوَشوهُ . قالَ : وَاللَّهِ لَأَفعَلَنَّ ! وشَدَّ عَلَيهِ ، فَما وَلّى حَتّى ضَرَبَ رَأسَهُ بِالسَّيفِ ، فَوَقَعَ الغُلامُ لِوَجهِهِ وصاحَ : -