الحُسَينُ بنُ عَلِىٍّ عليه السلام فى ذِى الحِجَّةِ ثُمَّ راحَ يَومَ التَّروِيَةِ إلَى العِراقِ ، وَ النّاسُ يَروحونَ إلى مِنى ، و لا بَأسَ بِالعُمرَةِ فى ذى الحِجَّةِ لِمَن لا يُريدُ الحَجَّ « 1 » .
[ اعمال عمرهگزارِ ] متمتّع ، به حج ، متّصل مىشود ؛ امّا عمرهگزار مفرده ، وقتى فارغ شد ، هر جا كه بخواهد ، مىرود . حسين بن على عليه السلام در ذى حجّه ، عمره مفرده گزارد و در روز تَرويَه ، عازم عراق شد ، در حالى كه مردم ، عازم مِنا بودند ، و اشكالى ندارد كه كسى كه قصد حج ندارد ، در ماه ذىحجّه ، عمره مفرده به جا آورد .
ثانياً ، از نظر فقهى ، تبديل احرام حج به عمره ، صحيح نيست و كسى كه مُحرم به احرام حج است ، اگر نتواند حجّش را به انجام برساند ، تنها با قربانى كردن ، از احرام بيرون مىآيد « 2 » و حجّ او تبديل به عمره نمىگردد . فقيه بزرگوار آية اللَّه سيّد محسن حكيم ، در اين باره مىگويد :
اين كه در برخى از كتابهاى مقتل آمده است كه امام حسين عليه السلام عمرهاش را به عمره مفرده تبديل كرد - كه نشان مىدهد ايشان ، عمره تمتّع به جا آورده بوده و از آن ، به عمره مفرده عدول كرده است - ، در برابر احاديث وارد شده از اهل بيت عليهم السلام ، قابل اعتماد نيست « 3 » .
بديهى است كه اگر دليل قابل اعتمادى وجود داشت كه امام حسين عليه السلام احرام حجّ خود را به عمره تبديل كرده است ، فقها بر خلاف آن ، فتوا نمىدادند ؛ امّا همانطور كه اشاره شد ، نه تنها دليلى بر اين نكته وجود ندارد ، بلكه دلايلى بر خلاف آن نيز در دست است . « 4 »
هامش
( 1 ) الكافى : ج 4 ص 535 ح 4 ، تهذيب الأحكام : ج 5 ص 437 ح 1519 .
( 2 ) ر . ك : تهذيب الأحكام : ج 12 ص 349 ، تقريرات الحج ، گلپايگانى : ج 1 ص 58 .
( 3 ) مستمسك العروة الوثقى : ج 11 ص 192 .
( 4 ) بدين ترتيب ، روشن است كه « دعاى عرفه » امام حسين عليه السلام مربوط به اين حجّ ايشان ( نهم ذى حجّه سال شصت هجرى ) نيست .