گزارش شده كه امام حسين عليه السلام ، ضمن سخنرانى حماسىاى در روز عاشورا ، خطاب به سپاه دشمن فرمود :
ألا وإنَّ الدَّعِىَّ ابنَ الدَّعِىِّ قَد رَكَزَ بَينَ اثنَتَينِ ، بَينَ السَّلَّةِ وَ الذِّلَّةِ ، وَ هَيهاتَ مِنّا الذِّلَّةُ ! يَأبَى اللَّهُ لَنا ذلِكَ و رَسولُهُ وَ المُؤمِنونَ ، وَ حُجورٌ طابَت ، وَ حُجورٌ طَهُرَت ، وَ انوفٌ حَمِيَّةٌ وَ نُفوسٌ أبِيَّةٌ ، مِن أن تُؤثَرَ طاعَةُ اللِّئامِ عَلى مَصارِعِ الكِرامِ « 1 »
هان ! بىنَسَبِ پسر بىنَسَب ، مرا ميان دو چيز ، قرار داده است : بين شمشير و خوارى . خوارى ، از ما دور است و خداوند ، . آن را براى ما نمىپذيرد ، و نيز پيامبرش و مؤمنان و دامنهايى پاك و پاكيزه و جانهايى عزّتمند و نَفْسهايى خوددار كه اطاعت از فرومايگان را بر مرگى كريمانه ، مقدّم نمىدارند .
بنا بر اين ، هر گزارشى از تاريخ عاشورا كه حاكى از پذيرش ذلّت توسّط امام حسين عليه السلام باشد ، دروغ و ساخته و پرداخته دشمنان اوست ؛ مانند اين گزارش كه امام عليه السلام فرموده :
إختاروا مِنّى خِصالًا ثَلاثاً : إمّا أن أرجِعَ إلَى المَكانِ الَّذى أقبَلتُ مِنهُ ، وَ إمّا أن أضَعَ يَدى فى يَدِ يَزيدَ بنِ مُعاوِيَةَ ، فَيَرى فيما بَينى وَ بَينَهُ رَأيَهُ ، وَ إمّا أن تُسَيِّرونى إلى أىِّ ثَغرٍ مِن ثُغورِ المُسلِمينَ شِئتُم ، فَأَكونَ رَجُلًا مِن أهلِهِ ، لى ما لَهُم ، وَ عَلَىَّ ما عَلَيهِم « 2 » .
يكى از اين سه [ پيشنهاد من ] را بپذيريد : يا به همان جايى كه از آن آمدهام ، باز گردم ، يا دستم را در دستِ يزيد بن معاويه بگذارم و او ميان من و خود ، حكم كند ، يا مرا به هر يك از مرزهاى مسلمانان كه مىخواهيد ، بفرستيد و من هم مانند يكى از ساكنان آن جا شوم ، با همان وظايف و حقوق .
يا طلب آب كردن امام عليه السلام از شمر ملعون ، هنگامى كه مىخواست ايشان را به قتل برساند كه در نور العين ، به امام عليه السلام نسبت داده شده و آمده است :
هامش
( 1 ) الملهوف : ص 155 .
( 2 ) تاريخ الطبرى : ج 5 ص 413 .