سپس ، رو به قبله مىكنى و دو ركعت نماز مىگزارى كه در ركعت اوّل ، سوره انبيا و در ركعت دوم ، سوره حشر را مىخوانى و در قنوتش مىگويى :
خدايى جز خداى بردبارِ بزرگوار نيست . خدايى جز خداى والاى بزرگ نيست . خدايى جز خداوندِ مالك آسمانهاى هفتگانه و زمينهاى هفتگانه و آنچه در آنها و ميان آنهاست ، نيست ، بر خلاف دشمنانش و با انكار شريك گيرندگانش ، با اقرار به ربوبيّتش و خشوع در برابر عزّتش .
اوّل است ، بدون آن كه اوّلى باشد ، و آخِر است ، بدون اين كه آخِرى باشد . با قدرتش بر همه آشكار است و نهانتر از هر چيز است ، با دانش و لطافتش . خِردها بر ژرفاى بزرگىاش آگاه نمىشوند و وهمها ، حقيقتِ چيستىاش را در نمىيابند و جانها ، چگونگى معانى او را تصوّر نمىنمايند . بر درونها ، آگاه است و به باطنها ، شناسا . چشمهاى خيانتكار را مىشناسد و پنهانكارىهاى سينهها را مىداند .
خدايا ! تو را بر تصديقم نسبت به فرستادهات و ايمانم به او و آگاهىام به منزلتش ، گواه مىگيرم . گواهى مىدهم كه او ، پيامبرى است كه حكمت ، به فضلش
لا إلهَ إلَّا اللَّهُ الحَليمُ الكَريمُ ، لا إلهَ إلَّا اللَّهُ العَلِيُّ العَظيمُ ، لا إلهَ إلَّا اللَّهُ رَبُّ السَّماواتِ السَّبعِ وَالأَرَضينَ السَّبعِ ، و ما فيهِنَّ و ما بَينَهُنَّ ، خِلافاً لِأَعدائِهِ ، وتَكذيباً لِمَن عَدَلَ بِهِ ، وإقراراً لِرُبوبِيَّتِهِ ، وخُشوعاً لِعِزَّتِهِ ، الأَوَّلُ بِغَيرِ أوَّلٍ ، وَالآخِرُ بِغَيرِ آخِرٍ ، الظّاهِرُ عَلى كُلِّ شَيءٍ بِقُدرَتِهِ ، الباطِنُ دونَ كُلِّ شَيءٍ بِعِلمِهِ ولُطفِهِ . لا تَقِفُ العُقولُ عَلى كُنهِ عَظَمَتِهِ ، ولا تُدرِكُ الأَوهامُ حَقيقَةَ ماهِيَّتِهِ ، ولا تَتَصَوَّرُ الأَنفُسُ مَعانِيَ كَيفِيَّتِهِ ، مُطَّلِعاً عَلَى الضَّمائِرِ ، عارِفاً بِالسَّرائِرِ ، يَعلَمُ خائِنَةَ الأَعيُنِ و ما تُخفِي الصُّدورُ .
اللَّهُمَّ إنّي اشهِدُكَ عَلى تَصديقي رَسولَكَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيهِ وآلِهِ ، وإيماني بِهِ ، وعِلمي بِمَنزِلَتِهِ ، وإنّي أشهَدُ أنَّهُ النَّبِيُّ الَّذي نَطَقَتِ الحِكمَةُ بِفَضلِهِ ،
گزيده شهادت نامه امام حسين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 1022
مساهمون: محمد الريشهري
ص١٠٢٢