فصل اوّل ، چاه غرس
الف : غرس
« غرس » در لغت ، بذر يا درختى است كه در زمين مىنهند تا برويد ، و سبز شود .
ابنمنظور آن را به « فتح غين و سكون راء و سين مهمله » دانسته است ؛ « 1 » ولى در گويش مدنىها آن را غُرْس شنيدم .
ابناثير در « النّهايه » « 2 » و ابنفقيه در « البلدان » « 3 » تصريح مىكنند كه غرْس نام چاهى در مدينه است . در كتابهاى سيره و حديث از موقعيّت آن يادها كردهاند ؛ براى مثال گفتهاند : « يستشفون بمائها » . « 4 » چاه غرس در منطقهء قربان ( جنوب شرقى مدينه ) در كنار وادى بطحان ( / ابوجيدة ) قرار دارد .
اهميّت تاريخى - دينى اين چاه در تاريخ و جغرافياى اسلامى بدان جهت است كه به گفتهء سيرهنويسان و مُحدثّان ، پيكر مطهّر پيامبر محمّد رسولاللَّه صلى الله عليه و آله را با آب آن شستشو
هامش
( 1 ) . « لسان العرب » ، ج 6 ، ص 154
( 2 ) . ج 3 ، ص 359
( 3 ) . ص 26
( 4 ) . طريحى ، مجمعالبحرين ، ص 390 ، چاپ سنگى . نيز :
متّقى هندى ، كنزالعمّال ، ج 13 ، ص 231 و همچنين : البكرى ، « معجم ما استعجم » ، جزء 3 ، ص 994