مىآيد كه منجنيق منحصر به همان منجنيق به دست آمده از « خيبر » نبوده است ؛ زيرا پيامبر صلى الله عليه و آله مقارن با نبرد حنين و طائف ، طفيل بن عمرو دوسى را براى كوبيدن بتخانههاى قبيلهء « دوس » ، اعزام نمود . و او فاتحانه با چهارصد سرباز كه همگى از جوانان قبيلهء خود او بود و يك منجنيق و يك ارابهء جنگى ، در طائف به حضور پيامبر صلى الله عليه و آله رسيد و در اين نبرد از اين وسايل جنگى كه مجاهدِ « دوسى » ، از دشمن به غنيمت گرفته بود ، نيز استفاده شد . « 1 »
شكافتن ديوار دژ به وسيلهء ارابههاى جنگى
براى تسليم شدن دشمن ، حملات همه جانبه لازم بود . همزمان با نصب منجنيق و پرتاب سنگ ، قرار شد كه براى شكافتن ديوار دژ ، از « ارابههاى جنگى » استفاده كنند ، و با ايجاد شكاف در ديوار دژ ، ورود سپاه اسلام به داخل آن عملى گردد . ولى شكافتن ديوار با مشكل بزرگى روبرو بود ؛ زيرا تير از برجها و ساير نقاط دژ ، مانند رگبار بر سر واحدهاى سپاه اسلام مىريخت ؛ و كسى را ياراى نزديك شدن به ديوار نبود . بهترين وسيله براى اين كار ، « ارابهء جنگى » بود كه در آن زمان به صورت ناقص در ارتشهاى منظم جهان وجود داشت . « ارابهء جنگى » از چوب ساخته مىشد و روى آن را با پوست كلفتى مىپوشانيدند و سربازان قوى داخل آن قرار گرفته ، آن را به سوى دژ رانده و در پناه آن ديوار دژ را سوراخ مىنمودند . سربازان اسلام با كمال رشادت از اين وسيلهء جنگى استفاده كرده ، مشغول شكافتن ديوار شدند . ولى دشمن با ريختن پارهآهنهاى گداخته و مفتولهاى آتشين ، پوشش ارابه را سوزانيده سقف آن را منهدم ساخته ؛ و به سرنشينان آن آسيب وارد نمودند . اين شيوهء نظامى ، با تدابير دشمن به نتيجه نرسيد و پيروزى حاصل نگرديد و مسلمانان با دادن چند زخمى و كشته از به كار بردن آن منصرف شدند . « 2 »
هامش
( 1 ) . « طبقات » ، ج 2 / 157 .
( 2 ) . « مغازى واقدى » ، ج 3 / 928 .