ابومحمد قاسم ، سيدى جليل القدر ، عظيم الشأن و بلندجايگاه بود . او متمسك به روش پدران بزرگوارش ، قدم برمىداشت و مذهب اجدادش را آشكارا بيان و اعلام مىنمود و آنچه از پيامبر ( ص ) رسيده بود ، درباره امامت ائمه ( عليهم السلام ) ، آشكارا بيان مىكرد ؛ تا اينكه گزارش او را به خليفه ، معتصم بالله عباسى دادند و او نيز ، دستور كشتن وى را صادر كرد .
قاسم ، به اصفهان گريخت و بعد از رفتن او ، پا به پاى وى رفتند ( تعقيب كردند ) و او را با پسر برادرش ، حمزه در قريه « اشترجان » ، از توابع اصفهان ، در حال خواب پيدا كردند و آن دو را در روز شنبه 16 رجب « 1 » سال 255 ه . ق به شهادت رساندند و قبر آنان ، مشهور و زيارتگاه است .
« سيد عبدالرزّاق كمونه » ، همين نقل قول را از علامه نسّابه ، ضامن بن شدقم ، در كتابش مىآورد و مىنويسد :
ابن شدقم در تحفةالازهار مىگويد : احمد بن محمد معتصم ، فرمان قتل قاسم را صادر كرد . پس قاسم به اصفهان گريخت و بعد از رفتن او ، پا به پاى او رفتند و او را با پسر برادرش ، حمزه ، در قريه اشترجان ، از توابع اصفهان ، در
حال خواب پيدا كردند . اين جريان در سال 250 ه . ق روى داد و قبر آن دو امامزاده ، مشهور و زيارتگاه
هامش
( 1 ) . در نسخههاى چاپى اشارهاى به روز و ماه وفات و شهادت ايشان نشده و اين تاريخ از نسخهء معتبر ديگر اخذ شده است .