دو بزرگوار در نسب با يكديگر اشتراك دارند . علامه طباطبايى در كتاب خطى « انساب آل عبدالوهاب » درباره مرحوم آيتالله ميرزا محمدتقى قاضى نوشته است :
مقام شامخ عملى و علمى و اعتبار دولتى و ملى حضرت ايشان ، ماوراى حد و وصف است . در اوايل عمر به عتبات مقدسه انتقال و خدمت استاد كل ، آيتالله وحيد بهبهانى و مرحوم شيخ محمدمهدى فتونى و آيتالله بحرالعلوم ، تلمذ داشته و به خط آن مرحوم اجازهاى به تاريخ 1173 ه . ق گرفته و بهطورىكه معلوم مىشود ، در منقول و معقول جامع بوده است . در حوالى 1175 قمرى ، به شهر تبريز مراجعت فرموده ، مصدريت تام و مقبوليت عامى پيدا مىكند و از ناحيه كريمخان زند منصب قضاوت داشته است . در زمان خودش اسناد شرعيه منحصر بوده به مهر شريف ايشان و مرحوم ميرزا عطاءالله شيخ الاسلام . . . . معلوم مىشود كه وجاهت و مقبوليت و موثوقيت و حسنسيرت و سريرت مرحوم قاضى چنانكه در اول ترجمهشان ذكر يافت ، فوق حد وصف بود . . . وفاتشان مقارن 1220 ه . ق اتفاق افتاد .
ازاينرو خاندان طباطبايى ، همواره اهل علم و حكمت و فقاهت و اخلاق بودند . آيتالله سيد حسين طباطبايى ، پدر مرحوم قاضى طباطبايى نيز ، فقيهى ژرفانديش بود . وى در تبريز متولد شد و در قم از محضر بزرگانى چون آيتالله
ابراهيم غمر ( نواده امام حسن مجتبى ع و جد سادات طباطبايى ) ( فارسى ) — صفحة 106
مساهمون: محمود سامانى
ص١٠٦