1 . نعمان
وى فرزند بزرگ ابراهيم بود ؛ ازاينرو كنيه ابراهيم ، ابونعمان بود و مردم بيشتر او را ابونعمان مىخواندند و به اين كنيه شهرت داشت . « 1 » نعمان را همانند پدر و جدش از شجاعان دانسته و از رؤسا قلمداد كردهاند . وى تا اوائل سده دوم ه . ق ، در قيد حيات بود . او و ديگر نخعيان در تحولات سياسى نظامى عصر امويان نقش داشتند . هنگامى كه « يزيد بن مهلب بن ابى صفره » ضد امويان بهپاخاست و « يزيد بن عبدالملك بن مروان » ( 105 - 1010 ه . ق ) را از خلافت خلع كرد و بر بخشهايى از عراق تسلط يافت ، نعمان در لشكر او بود ؛ چنانكه در حمله « مسلمة بن عبد الملك » به عراق ، يزيد بن مَهلب ، نعمان بن ابراهيم بن اشتر را به سالارى دو قبيله مذحج و اسد ، منصوب كرد . « 2 » نعمان در درگيرى ميان طرفداران دو نيروى متخاصم ، جزو نخستين كسانى بود كه به قتل رسيد . « 3 »
مطابق قول ديگرى ، پس از قتل يزيد بن مهلب و هزيمت يارانش ، خاندان مهلب در بصره گرد آمدند و سپس سوار كشتى شدند و با عبور از دريا به كرمان رفتند . با گرد آمدن طرفداران آل مهلب ، آنان « مفضل بن مهلب » را به رياست برگزيدند و با « مدرك بن ضب
هامش
( 1 ) . الفتوح ، ج 8 ، ص 231 .
( 2 ) . الكامل ، ج 13 ، ص 283 .
( 3 ) . الفتوح ، ج 8 ، ص 231 .