فرسخ » ( قدامه متن فارسى : 57 - 58 )
قصر خوط - فارياب :
5 فرسخ : ( ابن خردادبه : همانجا ) ، 2 فرسخ : ( قدامه متن فارسى : 58 ) .
فارياب - قاع :
9 فرسخ : ( « از نواحى جوزجان » : ابن خردادبه : همانجا ) ، قدامة بن جعفر اين قسمت از راه را به شكل ديگرى ثبت كرده است و در اين فاصله دو ايستگاه را با يك نام خوانده است ؛ يكى در پنج فرسخى فارياب و ديگرى در 9 فرسخى آن . وى مىنويسد : از فارياب تا بيابانى كه به آن قاع گويند ، پنج فرسخ است و سپس اضافه مىكند كه از شهر فارياب تا قاع واقع در بيابان بيشتر راه فراز و نشيب دارد . آنگاه ادامه مىدهد كه : « وقاع منزلگاه بيابان است كه در آن خانهها و چاههاى آب وجود دارد و جزء حوزه حكومتى ناحيه جوزجان است و فاصله فارياب تا قاع واقع در بيابان نه فرسخ است . » ( قدامه متن فارسى ك 59 ) .
قاع - شبورغان :
9 فرسخ : ( ابن خردادبه : همانجا ) . در اينجا نيز قدامة بن جعفر نوشته : « من القاع الى الشبورقان فى البريه و انعن منونه ( هر سه « ن » بىنقطه هستند ) و هى كثير الاهل فيها منبر » ( متن عربى : 32 ) و سپس در اينجا به جاى نوشتن فاصله بين قاع تا شبورقان نوشته كه : « و هى من الجوزجان تسعه فراسخ » ( قدامه : همانجا ) .
شبورغان - سدره :
6 فرسخ : ( ابن خردادبه : همانجا ، قدامه متن فارسى : 59 ) . در تشريح سدره ، قدامه نوشته است كه : « سدره منزلگاهى بيابانى است كه جز يك چاپار بريد و چند خانه چيز ديگرى در آن وجود ندارد . چون در سال 203 ( هجرى ) زلزلهاى در خراسان ، در نواحى مرو و طخارستان آمد ، چشمه سدره از زلزله شكافته گشت و چشمه بزرگى گرديد و آبش در بيابان جارى گشت و اين بيابان همان است كه به مرو و آمل متصل است . بيشتر اين بيابان شن و نيزار است و محل آن درخت ( چشمه ؟ ) دهى گرديد كه در