و در حق حضرت محمد صلى الله عليه و آله فرمود : اى محمَّد بگو :
« لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى »
و مودَّت ذوىالقربى را واجب نفرموده ، مگر اينكه مىدانست از دين مرتد نمىشوند و به گمراهى نمىافتند .
و علت ديگر براى نزول اين آيهء شريفه و امر بمحبَّت و مودَّت ذوىالقربى آنست كه چون كسى ، ديگرى را دوست دارد ، ديگرى ، بعضى از اهلبيت آن مرد دوست داشته شده را دشمن بدانند ، پس قلب او سالم نمىماند ، مانند كسى كه ذوىالقربى را دوست دارد ، مانند على ، مثل اين است كه پيامبر و فاطمه و حسن و حسين عليه السلام و سائر ائمههدى را دوست دارد و بعضى از اهل اسلام با اينها دشمن هستند و دوستى پيامبر صلى الله عليه و آله به جهت دشمنى با اينان ، سالمنمىماند ، پس از جهت شرافت ذوى القربى خداوند خواست كه در قلب رسولخدا نسبت به مسلمانان چيزى نباشد يعنى با آنها دوستى داشته باشد كه باعث دشمنى مسلمانان با ذوى القربى نشود ، پس خداوند ، مودَّت ذوىالقربى را بر مسلمانان واجب و لازم فرمود ، پس هر كسى كه داراى اين محبَّت و مودَّت باشد و رسولخدا صلى الله عليه و آله و اهلبيت او را دوست داشته باشد رسول با او دشمن نيست و كسى كه محبَّت و مودَّت اهلبيت را نداشته باشد و با اهلبيت آن بزرگوار دشمن باشد ، پس بر رسولخدا صلى الله عليه و آله است كه با او دشمنى كند ، چون او واجبىاز واجبات خداوند را ترك نموده ، پس كدام فضيلت و شرافت است كه به اين شرافت و فضيلت مقدم باشد يا در منزلت ، به اين شرافت و فضيلت نزديك باشد و هنگامى كه خداوند ، آيهء شريفه
« قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى »
را نازل فرمود ، رسولخدا صلى الله عليه و آله از ميان اصحاب برخاست و حمد و ثناى خداوند را نمود و فرمود : اى مردم ، خداوند بر شماواجب كرده است كه نسبت به من عملى به جا آوريد ، آيا اين واجب را ادا خواهيد كرد ؟