اما آيهء سوم هنگامى است كه خداوند پاكان از خلق خودش را از ميان ساير مردم جدا فرمود ، سپس پيامبر گرامى خود را امر فرمود كه به اتفاق ايشان با اهل كتاب مباهله كند ، آيهىشريفه مباهلة « پس هر كسىاز نصارا با تو در مورد عيسى و بر اعتقاد باطل خود اصرار كند ، بعد ازآنكه نزد تو براى دانستن اينكه عيسى بنده برگزيده و رسول خداىتعالىاست يقين كرد ، بگو كه بيائيد تا براى مباهله كردن ، ما پسران خود و شما پسران خود و ما زنان خود و شما زنان خود را و ما خودمان و شما نزديكان خود را بخوانيد كه مباهله كنيم و لعن مىكنيم بر كاذب ، سپس لعنت خدا را بر دروغگويان قرار مىدهيم » يعنى نفرين كنيم بر اهل كذب تا عذاب خدا متوجه او شود و حق از باطل جدا شود .
سپس حضرت ختمى مرتبت صلى الله عليه و آله على و حسن و حسين و فاطمه عليهم السلام را همراه خود آورد و با آنها يك باره بيرون آمدند .
حضرت رضا عليه السلام به علما فرمود : آيا معنى أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَكُمْ را مىدانيد ؟
عرض كردند : مقصود وجود مبارك حضرترسول است .
حضرت فرمود : اشتباه گفتيد ، مقصود على بن ابى طالب است و دليل بر اين مطلب فرمودهى پيامبر است ، در آنجا كه فرمود : « لينتهين بنو وليعة او لأبعثن عليهم رجلا كنفسى » يعنى قبيلهء بنو وليعه ، هر چه از آن نهى مىكنيم ، قبول مىكنند يا آنكه برايشان مردى را كه مثل من باشدمىفرستم ، يعنى علىبنابى طالب عليه السلام و مقصود از ابنا ، حسن و حسين مىباشند و مقصود از نساء فاطمه عليه السلام باشد .
پس اين خصوصيتى است كه احدى در اين خصوصيت بر اين خاندان پيشى نمىگيرد و فضيلتى است كه هيچ بشرى به آننمىرسد و ملحق به ايشان نمىشود و شرافتى است براى ايشان كه هيچ مخلوقى به آن سبقت نمىگيرد چون پيامبر صلى الله عليه و آله ، نفس على عليه السلام را مثل نفس خود قرار داد ، پس اين آيهء سوم بود .
پرسشهاى مردم و پاسخهاى امام رضا ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 265
مساهمون: احمد قاضى زاهدى گلپايگانى
ص٢٦٥