و اين قضيّه ، قبل از نبوّت آدم اتّفاق افتاد ، و اين گناه هم گناه كبيره نبود كه آدم مستحقّ عذاب جهنّم شود ، بلكه از جمله ترك اولاهائى بود كه خدا آنها را مىبخشد و اين قبيل ، بر انبياء نيز جائز است ، ولى وقتى خداوند او را برگزيد و پيغمبر نمود ، معصوم شد و هيچ گناهى ، چه صغيره و چه كبيره مرتكب نشد ، خداوند خود مىفرمايد : « پس آدم پروردگار خويش را نافرمانى نمود پس راه راست را گم كرد . سپس پروردگارش او را برگزيد و به مهر و بخشايش خويش بر او بازگشت و توبهاش را پذيرفت و او را راه نمود » ، و نيز فرموده :
« همانا خداوند آدم و نوح و خاندان ابراهيم و خاندان عمران را بر جهانيان برگزيد » .
سپس مأمون پرسيد : معناى اين آيه چيست : « پس چون آن دو را فرزندى نيك و شايسته داد در آنچه ايشان را بداد براى او شريكانى قرار دادند » ؟ .
امام فرمود : حوّاء براى آدم پانصد شكم زائيد ، در هر زايمان يك پسر بود و يك دختر ، و آدم و حوّاء با خداوند عزّ و جلّ عهد بسته و دعا كرده و گفته بودند :
« اگر ما را فرزندى نيك و شايسته دهى بىگمان از سپاسگزاران خواهيم بود » ، و هنگامى كه خداوند نسلى صحيح و سالم ، بدون هيچ مريضى و آفتى به ايشان عطا كرد ، و آنچه حضرت حقّ بديشان داده بود دو جنس بود ، يك جنس پسر و يك جنس دختر ، پس آن دو جنس را براى خداوند متعال شريكانى در آنچه بديشان عطا كرده بود قرار داده و او را همچون شكر پدر و مادرشان سپاس نگزاردند خداوند فرمود : « همانا خدا از آنچه [ با او ] شريك مىسازند برتر است » .
مأمون گفت : گواهى مىدهم كه تو به حقّزادهء رسولخدايى ، حال دربارهء آيهء :
« پس چون تاريكى شب بر وى درآمد ستارهاى را ديد ، گفت اين خداى من است » توضيح بفرماييد .
پرسشهاى مردم و پاسخهاى امام رضا ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 149
مساهمون: احمد قاضى زاهدى گلپايگانى
ص١٤٩