و هنگامى كه امام حسن - عليه السلام - درگذشت مردم به وجود امام حسين - عليه السلام - دلخوش بودند .
و هنگامى كه امام حسين - عليه السلام - به شهادت رسيد ديگر كسى از آل عبا نماند كه مردم پس از امام حسين - عليه السلام - به او دلخوش باشند ، و لذا درگذشت امام حسين - عليه السلام - مانند درگذشت تمامى آل عبا است ، چنانچه بقاى او مانند بقاء همگى آنان بود ، و لذا مصيبت روز ( شهادت او ) از همهء روزها عظيمتر و جانسوزتر است .
عبداللّه بن الفضل هاشمى گويد : به حضرت عرض كردم : اى فرزند پيامبر ؛ چرا پس از امام حسين - عليه السلام - بقاى على بن الحسين - عليه السلام - مانند پدرشان ، مايهء تسلّى مردم نبود ؟
حضرت فرمود : بله ، على بن الحسين - عليه السلام - سيّد و سرور عابدان ، و پس از پدران گذشتهاش امام و حجّت بر بندگان بوده ، ولى چون پيامبر خدا - صلّىاللَّه عليه وآله وسلّم - را ملاقات نفرمود ، و از او حديثى نشنيد ، و دانش و علم او به وراثت از پدرش و او از جدّش از پيامبر - صلّىاللَّه عليه وآله وسلّم - بود .
امّا در حالى كه امير المؤمنين و فاطمه و حسن و حسين - عليهم السلام - را مردم همراه با رسول اكرم - صلّىاللَّه عليه وآله وسلّم - در حالات مختلف ديده بودند ، لذا هرگاه مردم به يكى از آنان نگاه مىكردند حالشان را با رسول اللّه - صلّىاللَّه عليه وآله وسلّم - به ياد مىآوردند ، و فرمايش پيامبر را با او و در بارهء او به ياد مىآوردند .
و هنگاميكه آنان در گذشتند مردم از ديدن آن گرامىترين انسانها نزد خدا محروم شدند ، و فقدان هر كداميك از آنان مستلزم ( و موجب ) فقدان همگى آنان نبود مگر بهنگام فقدان حسين - عليه السلام - ( زيرا آخرين شخص از آن گروه ( و مجموعه ) بود ، و لذا روز مصيبت ايشان از همه عظيمتر بود .
پرسشهاى مردم و پاسخهاى امام صادق ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 522
مساهمون: احمد قاضى زاهدى گلپايگانى
ص٥٢٢