يزيد ، عن أبي جعفر عليه السلام قال : سئل عن قول اللَّه عزّ وجلّ :
وَ لَئِنْ قُتِلْتُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَوْ مُتُّمْ
« 1 » .
فقال : يا جابر ! أتدري ما سبيل اللَّه ؟
قلت : لا ، واللَّه ؛ إلّاإذا سمعت منك .
فقال : القتل في سبيل عليّ عليه السلام وذرّيّته ، فمن قتل في ولايته قتل في سبيل اللَّه ، وليس أحد يؤمن بهذه الآية إلّاوله قتلة وميتة ، إنّه من قتل ينشر حتّى يموت ، و من مات ينشر حتّى يقتل .
العيّاشي : عن ابن المغيرة مثله .
بيان : لعلّ آخر الخبر تفسير لآخر الآية ، وهو قوله :
وَ لَئِنْ مُتُّمْ أَوْ قُتِلْتُمْ لَإِلَى اللَّهِ تُحْشَرُونَ
« 2 » بأن يكون المراد بالحشر الرّجعة « 3 » .
جابر جعفى گويد : از امام باقر عليه السلام در مورد تفسير آيهء شريفهاى كه مىفرمايد :
« اگر در راه خدا كشته شديد يا مرديد . . . » سؤال شد .
فرمود : اى جابر ! آيا مىدانى « راه خدا » كدام است ؟
عرض كرد : نه به خدا ! مگر اين كه از شما بشنوم .
فرمود : كشته شدن در راه على و فرزندان آن حضرت عليهم السلام است . هركس در راه ولايت او كشته شود ، در راه خدا كشته شده است و هيچكس نيست كه ايمان به اين آيه داشته باشد مگر اين كه كشته شدن و مرگى در پيش دارد ، به اين معنى كه اگر كشته شود دوباره برانگيخته مىشود تا بميرد ، و اگر بميرد ، برانگيخته مىشود تا اين كه كشته شود .
علّامه مجلسى رحمه الله در توضيح اين حديث شريف گويد : شايد آخر روايت تفسير قسمت اخير آيه است كه مىفرمايد : « اگر در راه خدا كشته شديد يا مرديد به سوى خدا محشور مىشويد » به اين معنى كه مقصود از « حشر » رجعت مىباشد .
39 / 39 - سعد ، عن أحمد وعبداللَّه ابني محمّد بن عيسى وابن أبي الخطّاب جميعاً ، عن ابن محبوب ، عن ابن رئاب ، عن زرارة ، قال : كرهت أن أسأل أباجعفر عليه السلام [ في الرجعة ]
هامش
( 1 ) آل عمران : 157 .
( 2 ) آل عمران : 158 .
( 3 ) بحار الأنوار : ج 53 ص 41 ح 8 .