خود را ديد ، ميان او و حضرت حق به اندازهء دو كمان ، يا نزديكتر از آن بود . پس خداوند به بندهء خود هر چيزى كه بايد وحى كند ، وحى كرد « 1 » ، از جمله اين آيه سورهء بقره است كه : « آنچه در آسمانها و زمين است همه از آنِ خداست و اگر آنچه در دل داريد آشكار ، يا مخفى كنيد همه را خدا در محاسبهء شما خواهد آورد ، آنگاه هر كه را خواهد مىبخشد و هر كه را خواهد ، عذاب كند و خداوند بر هر چيز تواناست » .
اين آيهء شريفه بر همهء پيامبران از آدم عليه السلام تا بعثت حضرت محمّد صلى الله عليه و آله و نيز بر همهء امّتها عرضه شد ، ولى به سبب گرانبار بودن آن ، از پذيرش آن خوددارى كردند و رسول خدا صلى الله عليه و آله آن را پذيرفت و بر امّت خود ارائه داد ، آنان نيز پذيرفتند .
هنگامى كه خداى متعال پذيرش آنان را ديد ، دانست كه توانش را ندارند . پس چون محمّد صلى الله عليه و آله به عرش آمد باز آيه را بر او بازگو كرد تا آن را دريابد . پس فرمود : « رسول به آنچه بر او از جانب پروردگارش نازل شده ، ايمان آورده است » .
هامش
( 1 ) - علّامهء مجلسى رحمه الله در توضيح اين فراز مىنويسد : شايد معناى عبارت اين گونه است كه : آن آيه از جملهء مطالبى بوده كه خدا پيش از آن شب وحى كرده ، تا آن را به امّت برساند و آنها بپذيرند . در نتيجه ذكر آن در بيان سبب چيزى است كه در اين هنگام به حضرتش وحى شده است .
احتمال دارد منظور رساندن آن در آن شب از آن مكان به امير مؤمنان على عليه السلام پيش از رسيدن به ساق عرش باشد .
احتمال سوّم اين كه ، تبليغ و رساندن قبل از نزول باشد . بنابراين ، منظور از ديدن خدا ، همان علم خدا به پذيرش آنها است . از هر رو ، وجه نخست ظاهرتر است .