مىداند نيّت باطن او آن است كه اگر تا پايان دنيا در آن بماند اطاعت خدا را به جا آورد ؛ و اين نيّت او از عملش برتر است .
پس اهل بهشت بر اساس نيّتها بطور جاودانه در بهشت قرار مىگيرند و اهل دوزخ ( نيز ) بر اساس نيّتها بطور جاودانه در دوزخ قرار مىگيرند و خداى عزوجل دراين زمينه مىفرمايد : « بگو هركس طبق روش ( و خلق و خوى ) خود عمل مىكند » .
نكته اول : خواننده گرامى بوضوح مىبيند كه احاديث كه در آنها از عدد امامان سؤال مىشود در اين كتاب تكرار شده است وشايد تصور كند كه اين عمل يك عمل زايد بلكه عمل لغوى است ، در حالى كه آن چه مارا به آوردن تمامى اين احاديث علىرغم يكسانى يا شباهت زياد ميان مضمون آنها ، دو جهت مىباشد :
دليل اول : اين سؤالات از ناحيه افراد واصناف مختلف ( اصحاب و غير اصحاب ، افراد مهم ومعروف و غير مهم ومعروف ، بلكه مسلمان و غير مسلمان ) مطرح شده است و اين مطلب بدون شك نشانگر اهميت امامت ، خلافت و جانشينى پس از نبى اكرم صلى الله عليه و آله از نظر مردم است و همچنين نشانگر نگرانى شديد آنها در اين زمينه است ؛ زيرا امام در حقيقت فرمانده و رهبر كاروان وادامه دهندهء نهضت وسكان دار كشتى مى باشد وحافظ سلامت دين واستقامت آن است . از طرف ديگر اين امر نيز دلالت مىكند كه مردم اعتقاد داشتند كه تعيين امام وخليفه و رهبر و امير و مولا وجانشين پس از پيامبر ، تنها از شئون خدا است .
دليل دوم : آن چه در اين احاديث نبوى شريفه ، كه به هنگام پرسش افراد گوناگون از سوى رسولخدا صلى الله عليه و آله صادر شده و ايشان شمار امامان بعد از خود را بيان نمودهاند ، قابل ملاحظه وتأمّل است آن است كه ايشان براى تاكيد بر معيّن بودن الهى تعداد آن امامان ، شمار دوازدهگانه آنها را به شمار امور مختلفه محسوس و ملموسى در عالم وجود تمثيل مى نمايد كه براى مخاطب مأنوس است ، تا از اين طريق اين تعداد در اذهان تثبيت و زمينه تحريف برداشته شود ؛ به چند نمونه زير توجه كنيد :
پرسشهاى مردم و پاسخهاى رسول اكرم ( ص ) ( فارسى ) — صفحة 282
مساهمون: احمد قاضى زاهدى گلپايگانى
ص٢٨٢