كند ، به دو عطا مىنمايم و اگر در خواستى نكرد من نعمت را ابتداءً به او مىدهم و اگر بدى كند ، به او رحم مىكنم و اگر از من فرار كند ، او را ( به پناه آوردن به خودم ) فرامىخوانم و اگر بازگردد ، او را مىپذيرم و اگر در ( رحمتم ) را بكوبد ، بازش مىكنم .
و هر آن كس كه گواهى ندهد كه الهى جز من نيست ( و ) من تنهايم ؛ يا ( بدان ) گواهى بدهد ولى گواهى ندهد كه محمد بنده و فرستاده من است ؛ يا ( بدان هم ) گواهى بدهد ولى گواهى ندهد كه على بن ابى طالب جانشين من است ؛ يا ( بدان نيز ) گواهى بدهد ولى گواهى ندهد كه امامانى كه از ميان فرزندان اويند حجّتهاى منند ، نعمت مرا انكار كرده و عظمت مرا كوچك شمرده و به آيات و كتب من كفر ورزيده و اگر آهنگ ( ديدار ) من كند ، بين خود و او حجاب قرار مىدهم و اگر از من درخواستى كند ، ( از اجابت درخواست ) محرومش مىكنم و اگر مرا ندا كند ، ندايش را نشنيده مىگيرم و اگر به درگاه من دعا كند ، دعايش را اجابت نمىكنم و اگر به من اميد ببندد ، نااميدش مىكنم و اين جزاى من است و « . . . من ( نسبت ) به بندگانم ، بيدادگر نيستم » .
در اين هنگام جابر بن عبداللَّه انصارى برخاست و گفت : يا رسولاللَّه ! امامانى كه از ميان فرزندان على بن ابى طالب عليه السلام هستند كيانند ؟
حضرت فرمود : حسن و حسين كه دو سرور جوانان اهل بهشتند ؛
سپس سرور عابدان زمانش ؛ على بن الحسين ؛
سپس باقر ، محمد بن على ، كه تو به ( زمان او ) مىرسى - اى جابر ! - و هنگامى كه به زمان او رسيدى ( و او را ديدى ) از سوى من به دو سلام برسان .
سپس صادق ، جعفر بن محمد
سپس كاظم ، موسى بن جعفر
سپس رضا ، على بن موسى
سپس تقى ، محمد بن على
سپس هادى ، على بن محمد
پرسشهاى مردم و پاسخهاى رسول اكرم ( ص ) ( فارسى ) — صفحة 255
مساهمون: احمد قاضى زاهدى گلپايگانى
ص٢٥٥