شود كه از آنها چنين به دست مىآيد كه هر گاه ، « بيت » را به شخصيتِ حقيقى پيامبر صلى الله عليه و آله نسبت مىدهد ، صيغهء جمع آن ، يعنى « بيوت » مىآيد « 1 » تا خانهء تمام همسران پيامبر صلى الله عليه و آله را فرا گيرد :
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ إِلَّا أَنْ يُؤْذَنَ لَكُمْ إِلى طَعامٍ .
« 2 »
اى كسانى كه ايمان آوردهايد ! به خانههاى پيامبر درنياييد ، مگر آن كه شما را به خوردن طعامى رُخصت دهند » .
امام على عليه السلام نيز بر اساس منطق قرآن ، در برابر برخى از بستگان پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود :
فَنَحنُ بَيتُ النُّبُوَّةِ وَ مَعدِنُ الحِكمَةِ . « 3 »
پس ما خاندان پيامبرى و معدن حكمت هستيم .
تا نشان دهد كه ارتباط با « پيامبرى » راهگشاست و رابطه داشتن با شخص پيامبر صلى الله عليه و آله ، به تنهايى ، كافى نيست .
مفهوم « بيت » در احاديث
ابوحمزهء ثُمالى ، از شاگردان امام سجّاد و امام باقر عليهما السلام ، راوى دعاى معروف « سحر » ، برخوردى از قَتاده ( از فقيهان شهر بصره و مورد اعتماد دربار اموى ) با امام باقر عليه السلام را گزارش مىكند كه در آن ، معناى حقيقى بيت نبوّت ، روشن مىشود .
ابوحمزه مىگويد : در مسجد پيامبر صلى الله عليه و آله نشسته بودم كه مردى پيش آمد و سلام كرد و پس از معرّفى خود ، به من گفت : ابوجعفر ( امام باقر عليه السلام ) را مىشناسى ؟
گفتم : آرى . با او چه كارى دارى ؟
پاسخ داد : چهل سؤال آماده كردهام كه از او بپرسم . اگر حق بود ، بپذيرم و اگر باطل بود ، او را وا گذارم .
هامش
( 1 ) . ر . ك : ادب فناى مقرّبان ، ج 1 ، ص 110 .
( 2 ) . سورهء احزاب ، آيهء 53 .
( 3 ) . غريب الحديث ، ابن قتيبه ، ج 1 ، ص 370 .