3 / 34 : سيّد احمد موسوى
846 . محدّث نورى مىگويد كه جناب مستطاب تقى صالح سيّد احمد بن سيّد هاشم بن سيّد حسن رشتى موسوى ، ساكن رشت - أيّده اللَّه - در هفده سال قبل تقريباً به نجف اشرف مشرّف شد و با عالم ربّانى و فاضل صمدانى ، شيخ على رشتى - طاب ثراه - « 1 »
به منزل حقير آمدند و چون برخاستند ، شيخ از صلاح و سداد سيّد مرقوم اشاره كرد و فرمود كه قضيّهء عجيبى دارد و در آن وقت ، مجال بيان نبود . پس از چند روزى كه ملاقات شد ، فرمود كه : سيّد رفت و قضيّه را با جملهاى از حالات سيّد نقل كرد . از نشنيدن آنها از خود او بسيار تأسّف خوردم . اگر چه مقام شيخ رحمه الله اجلّ از آن بود كه اندكى خلاف در نقل ايشان برود و از آن سال تا چند ماه قبل ، اين مطلب در خاطر بود تا در ماه جمادى الآخر اين سال از نجف اشرف برگشته بودم . در كاظمين ، سيّد صالح ياد شده را ملاقات كردم كه از سامره مراجعت كرده و عازم عجم بود . پس شرح حال او را چنان كه شنيده بودم ، پرسيدم و از آن جمله ، قضيّهء معهوده همه را مطابق آن نقل كرد و آن قضيّه چنان است كه گفت :
در سنهء هزار و دويست و هشتاد ، به ارادهء حجّ بيت اللَّه الحرام ، از دار المرز رشت آمدم به تبريز و در خانهء حاجى صفرعلى ، تاجر تبريزى معروف ، منزل كردم . چون قافله نبود ، متحيّر ماندم تا آن كه حاجى جبّار جلودار سدهى اصفهانى ، بار برداشت به جهت طربوزن . « 2 » تنها از او مالى كرايه كردم و رفتم . چون به منزل اوّل رسيدم ، سه نفر ديگر به تحريض حاجى صفرعلى به من ملحق شدند : يكى حاجى ملّا باقر
هامش
( 1 ) . شيخ على نجفى معروف به فاضل ، مقدّسِ رشتى ( م 1295 ق ) : او عالم فاضل ، فقيه ، اصولى ، عابد ، زاهد ، متهجّد ، مجاهد و از شاگردان بزرگ شيخ مرتضى انصارى و ميرزاى شيرازى است . وى به دستور ميرزاى شيرازى ، به لار ( از شهرهاى فارس ) مهاجرت كرد و در آن جا ماندگار شد ( أعيان الشيعة : ج 8 ص 240 ) .
( 2 ) . طرابوزن : ولايتى از ولايات تركيّه ( لغتنامهء دهخدا ) .