مُصعَب بن زُبَير ، دو فرزند حُجْر ( عبيد اللّه و عبد الرحمن ) را پس از به بند كشيدن ، به قتل رساند .
على عليه السلام از شهادت حجر خبر داده بود و شهادت او و يارانش را به شهادت « اصحاب اخدود » ، مانند كرده بود .
روايت شده هنگامى كه حجر را آوردند و فرمان قتل او را صادر شد ، گفت : مرا در لباسهايم دفن كنيد ، كه در قيامت به دادخواهى بر مىخيزم . « 1 »
3 / 12 حُذَيفة بن يَمان
ابو عبد اللّه ، حُذَيفة بن يَمان بن جابر عَبْسى ، از ياران برجسته پيامبر خداست . رجاليان و شرح حالنگاران ، او را با ويژگىهايى چون : نجيبزاده ، صحابى بزرگ پيامبر خدا ، رازدار پيامبر صلى الله عليه و آله و داناترينِ مردم به منافقان ، ستودهاند .
پيامبر خدا ، نامهاى منافقان را چون رازى به حُذَيفه سپرد و به دو سفارش كرد كه در هنگامه بروز فتنهها ، آنها را آشكار ننمايد . آن راز بايد بماند تا روزگارى كه پردهها كنار مىروند و رازها هويدا مىشوند . او پس از جنگ بدر ، هماره بِشْكوه و نستوه ، در نبردهاى پيامبر صلى الله عليه و آله حاضر بود . حُذَيفه ، از معدود كسانى است كه باورهاى خود را ديگرگون نكردند و پس از وفات پيامبر خدا ، دگرگونى حقّ خلافت و خلافت حق را بر نتابيدند و با استوار گامى تمام در كنار على عليه السلام ايستادند .
حُذَيفه ، از معدود كسانى است كه همراه با على عليه السلام بر پيكر مطهّر فاطمه عليها السلام نماز خواند . او در زمان عمر و عثمان ، حكومت مدائن را به عهده داشت و در هنگام خلافت يافتن امير مؤمنان ، در بستر بيمارى بود . با اين همه ، بيان نكردن والايىها و فضايل على عليه السلام را برنتابيد و با تن رنجور ، بر فراز منبر شد و على عليه السلام را با بيانى
هامش
( 1 ) الطبقات الكبرى : ج 6 ص 217 .