بنا به گفتهء ابن عنبه ، ابن معيّه در ميان اهل فتوّت ، جايگاه ويژهاى داشته است ، لباس فتوّت به آنها مىپوشانده و در ميانشان داورى مىكرده است . همچنين ، منصب پوشاندن خرقهء اهل تصوّف نيز با او بوده است . « 1 » ابن معيّه ، داراى استادان و مشايخ فراوان بوده است . از جمله ، قاسم بن حسين ( پدرش ) ، فخرالمحقّقين ، علّامهء حلّى ، عميدالدين عبد المطّلب بن محمّد بن على اعرج و ضياء الدين عبد اللَّه بن محمّد بن على اعرج ( دو پسر خواهر علّامهء حلّى ) ، محمّد بن يحيى بن سعيد ، محمّد بن فخر المحقّقين ، محمّد بن محفوظ بن وشّاح ، عبد اللَّه بن حمدويه ، على بن احمد مَزيَدى ، رضى الدين محمّد بن محمّد بن محمّد آوى ، يوسف بن ناصر بن حمّاد ، على بن عبد الحميد بن فخّار ، على بن عبد الكريم بن طاووس ، جعفر بن على بن عرفهء حلّى ، محمود بن يحيى شيبانى حلّى ، جعفر بن على بن صاحب دارالصخر ( / دارالصحة ) و جمعى ديگر را مىتوان نام برد . « 2 » از شاگردان و راويان از او نيز جمال الدين احمد بن عنبه ، شهيد اوّل ، بهاء الدين على بن عبد الحميد و محمّد بن احمد بن ابى المعالى شايان ذكرند . شهيد ثانى گفته است كه اجازهء تاج الدين به شهيد اوّل را كه به خطّ خود او بوده ، ديده كه در انتهاى آن ، نويسنده از شهيد درخواستِ اجازه كرده است . افزون بر شهيد اوّل ، عزّالدين حسن بن ابى الفتح دهّان نيز با ابن معيّه ، روايت مُدَبّج دارند . « 3 » نيز گفته مىشود كه ابن معيّه ، داراى اسنادى عالى به امام حسن عسكرى عليه السلام است ، بدين طريق كه ابن معيّه از پدرش ، از معمر بن غوث سنبسى روايت مىكند كه گفته مىشود از غلامان امام عسكرى عليه السلام بوده است . « 4 » ابن معيّه ، داراى كتابهاى متعدّد در زمينهء رجال ، تاريخ و انساب بوده كه ظاهراً
هامش
( 1 ) . همان ، ص 170 - 171 .
( 2 ) . الحقائق الراهنة ، ص 197 .
( 3 ) . همان ، ص 198 . هرگاه دو قرين ( همسن ، همشاگرد ) از يكديگر روايت كنند ، « مُدَبّج » ناميده مىشود ( معجممصطلحات الرجال والدرايه ، ص 151 ) .
( 4 ) . الكنى والألقاب ، ج 1 ، ص 416 ، سفينة البحار ، ج 6 ، ص 457 ؛ مستدرك الوسائل ، ج 9 ، ص 146 .