محمّد تقى بن حسينعلى هَرَروى اصفهانى ( م 1299 ق )
وى كه فقيه اصولى ، جامع فنون و از دانشمندان بزرگ شيعه است ، در سال 1217 ق ، در هرات به دنيا آمد . او در اصفهان نزد دانشمندان مشهورى مانند سيّد محمّد باقر شفتى ( حجّة الإسلام ) ، محمّد ابراهيم كلباسى و محمّد تقى ايوانكيفى درس خواند .
سپس به عراق رفت و در درس صاحب جواهر ، سيّد كاظم بن قاسم رشتى و على نقى مجاهد طباطبايى شركت كرد .
وى ، سپس در اصفهان اقامت گزيد و در آن جا به مرجعيت رسيد . از سال 1275 ق ، نيز به كربلا رفت و تا پايان عمر در آن جا ماند . او با اين كه رسالهاى در ردّ على محمّد باب نوشت و از او برائت جُست ، به بابيگرى متّهم گرديد . از آثار اوست :
- نهاية الآمال فى كيفية الرجوع الى علم الرجال
- الأربعون حديثاً
- حاشية بر [ كتاب ] من لا يحضره الفقيه
- السبع المثانى فى أحوال المعصومين عليهم السلام
- شرح دعاى ابو حمزه . « 1 »
محمّد بن سليمان ( طيب تنكابنى ) ( م 1310 ق )
وى ، در حدود سال 1230 ق ، ولادت يافت . تنكابنى نزد سيّد ابراهيم ( صاحب ضوابط ) و عالمان ديگر درس خواند و در حدود 1310 ق ، بدرود حيات گفت . « 2 »
آثار وى در اين نوشتار ، ياد شده كه عبارتاند از :
- أنيس الذاكرين
- الرسالة الفاطمية ( در فضائل فاطمه عليها السلام )
هامش
( 1 ) . أعيان الشيعة ، ج 9 ، ص 195 ؛ ريحانة الأدب ، ج 6 ، ص 365 ؛ مصفّى المقال ، ص 96 ؛ موسوعة طبقات الفقهاء ، ج 13 ، ص 539 .
( 2 ) . أعيان الشيعة ، ج 9 ، ص 350 .