يعقوب بن ابراهيم بختيارى حويزى ( 1147 ق )
وى فقيه و نحوى شيعى است كه در شيراز و شوشتر ، نزد سيّد نعمة اللَّه جزايرى ، شاگردى نمود . او در فقه ، حديث و ادبيات عرب ، تبحّر يافت و در ديگر علوم نيز دست داشت ، فقه و تفسير تدريس مىنمود ، فتوا مىداد و به تصنيف مىپرداخت . به علّت شتابزدگى در افتا و اعتماد فراوان به روايات شاذ ، آثار فقهى او متروك است .
وى عمرى طولانى داشت . از جمله شاگردانش سيّد عبد اللَّه بن نورالدين جزايرى است . از آثار اوست :
- الأربعون حديثاً
- الاعتبار فى اختصار الاستبصار
- تفسير صوافى الصافى
- شرح فروع الكافى
- شرح الصحيفة السجادية . « 1 »
ياسين بن صلاح الدين بحرانى شيرازى ( زنده در 1147 ق )
وى ، فقيه ، محدّث و رجالى شيعى است كه امامت جمعه و جماعت را بر عهده داشت و رياست امور قضا و حسبيه در بحرين را در اختيار داشت . پس از هجوم خوارج به بحرين ، به شيراز و اطراف آن پناه برد و در شهر جويم ، سكونت گزيد .
وى از محمّد بن يوسف بحرانى و عالمان ديگر ، روايت مىكند . سيّد نصر اللَّه بن حسين فائزى ، از او اجازهء روايت دارد . آثار زير از اوست :
هامش
( 1 ) . أعيان الشيعة ، ج 10 ، ص 307 ؛ طبقات أعلام الشيعة ، ج 6 ، ص 821 ؛ موسوعة طبقات الفقهاء ، ج 12 ، ص 434 ؛ الإجازة الكبيرة ، ص 192 .