ج ) مفهوم اختلاف حديث در اين پژوهش ، اعمّ از : تنافى صورى يا جدّىِ بدوى و يا تنافى دائمى و مستقر بين مفاد احاديث است . از اين رو ، در كار حلّ اختلاف ، از هر سه شيوهء علاج به : 1 . تفسير و تبيين ، 2 . جمع دلالى ، 3 . ترجيحبندى ، بهره مىگيرد .
د ) بخش پنجم كتاب ، مباحث گوناگونى از اصول و قواعد و مبانى تفسير را بررسى مىنمايد ( علاوه بر مباحث مرتبط با : اصول ، فقه ، درايه و معارف ، در چهار بخش نخست كتاب ) .
ه ) مؤلّف در حلّ اختلاف احاديث ، علاوه بر « روش اثباتى » - كه دانشهاى كاربردى همچون فقه ، عمدتاً از اين شيوه بهره مىگيرند - ، از « روش ثبوتى » نيز استفاده مىكند .
و ) مقدّمهء كتاب ، علاوه بر تعريف و تبيين ماهيت « روش اثباتى » و « روش ثبوتى » ، به بررسى تعريف ، تاريخ و پيشينه ، اقسام ، و ساير مباحث مربوط به اختلاف حديث ، بويژه اسباب اختلاف ، مىپردازد .
ز ) گرچه در گذشته كتب فراوانى در موضوع « مختلف الحديث » ( يا اختلاف احاديث ) تأليف و منتشر شده ؛ ليكن اين اثر ، ظاهراً نخستين كتاب انتشار يافته در موضوع اسباب ( عوامل ) اختلاف حديث است .
چند پژوهش ديگر
گفتنى است همه يا بخشهايى از كتابهاى زير نيز به قواعد فقه الحديث ، اختصاص دارد :
1 . روايت و درايت ، محمّد امين ، قم : محمّد امين ، 1372 ش .
2 . درس نامهء علوم حديث ، على نصيرى ، قم : نصايح ، 1377 ش .
3 . حديث پژوهى ، مهدى مهريزى ، 2 ج ، قم : دار الحديث ، 1381 - 1386 ش .