اما بنابر قول صاحب فصول :
ترك صلوة موصل « 1 » ، واجب است ( ترك صلوة به شرط اينكه بعدش ازاله وجود پيدا كند واجب است ؛ نه مطلق ترك صلوة و لو بعد از آن ازاله وجود پيدا نكند ) .
زمانى كه ترك صلوة موصل واجب شد نقيض ترك صلوة موصل حرام مىشود و نقيض ترك صلوة موصل ، صلوة « 2 » نيست تا گفته شود صلوة حرام و نتيجتا فاسد است . بلكه نقيض آن ، ترك ترك صلوة موصل است كه گاهى در ضمن صلوة و گاهى در ضمن ترك صلوة مجرد از ازاله محقق مىشود و زمانى كه حرمت براى يك شىء ثابت شد ( مراد از شىء همان ترك ترك صلوة موصل است ) موجب حرمت مقارن اتفاقى او يعنى صلوة نمىشود « 3 » .
نتيجه نهايى :
صلوة بنابر قول مشهور ، فاسد و بنابر قول صاحب فصول ، صحيح است .
قوله : « و ربّما اورد . . . » .
اشكال مرحوم شيخ بر ثمرهى مذكور : « 4 »
صلوة بنابر قول صاحب فصول نيز ( مثل قول مشهور ) حرام و فاسد است . علت حرمت و فساد صلوة بنابر قول صاحب فصول در ضمن دو مرحله توضيح داده مىشود :
مرحلهى اول : طبق عقيدهى صاحب فصول ترك صلوة موصل ، واجب است .
هامش
- الف ) ترك ضدّ ( ترك صلوة مثلا ) مقدمهى فعل ضدّش ( فعل ازاله مثلا ) باشد .
ب ) امر به شىء ( ترك صلوة مثلا ) مقتضى نهى از ضدّ عامّ ( ترك ترك صلوة مثلا ) باشد .
ج ) نهى از عبادت مقتضى فساد باشد .
د ) مقدمهى واجب ، واجب باشد .
( 1 ) - يعنى ترك صلوة به شرط ايصال .
( 2 ) - نقيض ترك صلوة موصل ، صلوة نيست . چون اگر نقيض باشد لازمهاش اين است كه ارتفاع اين دو جايز نباشد ؛ ولى ارتفاع اين دو جايز است ( مثلا در ترك صلوة غير موصل ، صلوة نيست و ترك موصل هم نيست ) . ر ك :
نهاية الافكار ، ج 1 ، ص 344 .
( 3 ) - ر ك : فصول ، ص 95 .
( 4 ) - ر ك : مطارح الانظار ، ص 78 .