آنها كه با ابراهيم بودند ، آن زمان كه او را در آتش انداختند ، آنها كه با موسى بودند ، زمانىكه دريا را براى بنى اسراييل شكافت ، آنها كه با عيسى بودند ، زمانىكه خداوند او را به آسمان بالا برد ، چهارهزار ملايكهء مسوّمين ؛ يعنى نشان شده به عمّامههاى زرد كه با پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله بودند ، هزار ملايكهء مردفين ؛ يعنى از پى يكديگر درآمده ، سىصد و سيزده ملكى كه در بدر بودند و چهارهزار ملكى كه نازل شدند و اراده داشتند حسين بن على عليهما السّلام را نصرت كنند ، به ايشان در مقاتله اذن نداد . آنها ژوليدهء غبارآلود ؛ نزد قبر آن حضرت هستند و تا روز قيامت بر او گريه مىكنند ، رييس ايشان ملكى است كه به او منصور مىگويند .
زايرى ، آن حضرت را زيارت نمىكند مگر آنكه او را استقبال مىكنند ، مودعى از او وداع نمىكند مگر آنكه او را مشايعت مىكنند و احدى از آنها مريض نمىشود مگر آنكه او را عيادت مىكنند و كسى از ايشان نمىميرد مگر آنكه بر جنازهء او نماز مىكنند و بعد از مردنش براى او استغفار مىنمايند ؛ همهء اينها در زميناند و برخاستن قائم عليه السّلام را تا وقت خروجش انتظار مىكشند .
[ تصرّف نكردن طول روزگار ]
نوزدهم : تصرّف كردن طول روزگار ، گردش ليل و نهار و سير فلك دوّار در بنيه ، مزاج ، اعضا ، قوا ، صورت و هيأت آن حضرت كه با اين طول عمر كه تاكنون هزار و نود و پنج سال از عمر شريفش گذشته و خداى داند تا ظهور به چه سنّى رسد ، وقتى ظاهر شود ، در صورت مرد سى يا چهل ساله باشد و مثل طويل الاعمار از انبياى گذشته و غير ايشان نباشد كه يكى هدف تير پيرى انّ هذا بعلى شيخا باشد و ديگرى به نوحهگرى « إنّي وهن العظم منّي و اشتعل الرّأس شيبا » « 1 » از ضعف پيرى خويش بنالد .
شيخ صدوق از ابو الصلت هروى روايت كرده ، گفت : به جناب رضا عليه السّلام گفتم :
علامت قائم شما ، هنگامى كه خروج نمايد ، چيست ؟
هامش
( 1 ) . مستدرك الوسائل ، ج 6 ، ص 389 .