تفسير قمى « 1 » از جناب باقر عليه السّلام مروى است كه فرمود : يعنى قائم عليه السّلام و اصحاب او چون خروج كرد ، از بنى اميّه و كذّابين و ناصبيان داد گيرد .
[ ناقور ] 11 مسكة
يكى از اسامى شريف آن حضرت ، ناقور ؛ يعنى صور است ، مانند شاخ و مثل آن ، كه در آن مىدمند .
در غيبت نعمانى « 2 » از جناب صادق عليه السّلام مروى است كه در آيهء شريفهء :
فَإِذا نُقِرَ فِي النَّاقُورِ
« 3 » ، فرمود : هرگاه در صور دميده شد ، امامى مستقرّ براى ماست و هرگاه خداى عزّ و جلّ اراده فرمود ؛ اظهار امر خود را در دلش بيفكند ، پس ظاهر شود و به امر خداى عزّ و جلّ خروج كند .
در تفسير سيّارى از آن جناب مروى است كه در آيهء مذكور فرمود : در گوش قائم عليه السّلام دميده مىشود و او را در خروج اذن مىدهد . « 4 »
در اثبات الوصيّهء « 5 » مسعودى از مفضّل بن عمر مروى است كه گفت : از حضرت صادق عليه السّلام دربارهء تفسير جابر سؤال نمودم ، فرمود : به آن ، سفله را خبر مده كه آن را افشا خواهند نمود .
آيا در كتاب خداى عزّ و جلّ :
فَإِذا نُقِرَ فِي النَّاقُورِ
نخواندى ؟ به درستى كه از ما امامى پنهان خواهد بود ، هرگاه خداوند عزّ و جلّ ، اراده فرمود ؛ اظهار امر خود را در قلبش مىافكند ، پس ظاهر مىشود تا اينكه به امر خداوند جلّ ثناوه برمىخيزد .
هامش
( 1 ) . تفسير القمى ، ص 77 .
( 2 ) . الغيبة ، ص 187 .
( 3 ) . سوره مدثر ، آيه 8 .
( 4 ) . ر . ك : المحجة فيما نزل من الحجة ، ص 238 .
( 5 ) . اثبات الوصيه للامام على بن ابى طالب ، ص 269 .