فَلا أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ * الْجَوارِ الْكُنَّسِ
« 1 » از جناب باقر عليه السّلام مروى است ؛ فرمود :
مراد از آن ، امامى است كه سنهء دويست و شصت غايب شود ، آنگاه مانند شهاب درخشان در شب تاريك ظاهر شود . سپس به راوى فرمود : اگر آن زمان را درك كردى ، چشمهايت روشن خواهد شد .
[ حجّت و حجّت اللّه ]
و ديگر از اسامى آن حضرت ، حجّت و حجّت اللّه است ، چنانكه در عيون « 2 » و كمال الدّين « 3 » و غيبت شيخ « 4 » و كفاية الاثر « 5 » على بن مجد خرّاز ، از ابى هاشم جعفرى مروى است كه گفت : شنيدم امام على النّقى عليه السّلام مىفرمايد : جانشين بعد از من ، حسن پسر من است . حال شما با جانشين بعد از جانشين من چگونه خواهد بود ؟
گفتم : چرا ، فدايت شوم ؟
فرمود : به جهت آنكه شخص او را نمىبينيد و بردن نام او براى شما حلال نيست .
گفتم : پس چگونه او را ذكر كنيم ؟
فرمود : بگوييد حجّت از آل محمد عليهم السّلام .
اين از القاب شايع آن جناب است كه در ادعيّه و اخبار بسيارى به همين لقب مذكور شدهاند و بيشتر محدّثين ، آن را ذكر نمودهاند . ساير ائمّه عليهم السّلام در اين لقب ، شريكاند و همه از جانب خداوند حجّتهاى بر خلقاند ، لكن اين لقب چنان به آن جناب اختصاص دارد كه در اخبار هرجا بىقرينه و شاهدى ذكر شود ، مراد ، آن حضرت است .
هامش
( 1 ) . سوره تكوير ، آيات 15 و 16 .
( 2 ) . ر . ك : علل الشرايع ، ج 1 ، ص 245 .
( 3 ) . كمال الدين و تمام النعمة ، ص 648 .
( 4 ) . الغيبة ، شيخ طوسى ، ص 202 .
( 5 ) . كفاية الاثر فى النص على الائمة الاثنى عشر ، ص 288 .