مراد از ناحيه مقدسه
قبل از شروع در ترجمه لازم است تنبيه بر نكتهاى و آن ، آن است كه مراد از ناحيه درست معلوم نشده و در كلام احدى نديدم كه متعرّض آن شود ، جز شيخ ابراهيم كفعمى در حاشيهء مصباح در فصل سى و ششم گفته : ناحيه هر مكانى است كه صاحب الامر عليه السّلام در آنجا بود در غيبت صغرى و وكلا تردّد مىكردند در آنجا در نزد آن جناب و مستندى ذكر نكرده و لكن از بعضى اخبار مىشود استفاده كرد ؛ چنان چه على بن حسين مسعودى در كتاب اثبات الوصيّة « 1 » روايت كرده كه امر فرمود : ابو محمّد امام حسن عسكرى عليه السّلام والدهء خود را كه حجّ كند در سنهء دويست و پنجاه و نه و او را خبر كرد به آنچه به آن جناب خواهد رسيد در سنهء شصت و حاضر نمود حضرت صاحب عليه السّلام را . پس به او وصيّت كرد و تسليم نمود به آن جناب اسم اعظم و مواريث و سلاح را و بيرون رفت مادر ابى محمّد عليه السّلام با حضرت صاحب عليه السّلام به سوى مكّه و ابو على احمد بن محمّد بن مطهّر متولّى بود آنچه را كه وكيل به او محتاج بود .
چون به بعضى از منازل رسيدند ، اعراب به قافله برخوردند . پس ايشان را خبر كردند از شدّت خوف و كمى آب . پس برگشتند اكثر مردم ، مگر كسانى كه در ناحيه بودند . پس ايشان گذشتند و سالم ماندند . روايت شده كه امر رسيد به ايشان به رفتن و لكن علماى رجال تصريح كردند كه بر امام حسن عسكرى عليه السّلام بلكه بر امام على النقى عليه السّلام نيز اطلاق مىشود صاحب ناحيه . ترجمهء خلاصهء آن توقيع شريف ، مضمون آنچه به جاى عنوان بود كه رسم است در اول مكاتيب مىنويسند اين بود :
به برادر سديد و دوستدار رشيد ، شيخ مفيد محمّد بن محمّد بن النعمان - كه خداوندش دائما اعزاز - فرمايد ، از طرف قرين الشرف امام عصر كه عهود الهيه كه در روز الست و عالم اظلّه از كافّهء خلايق گرفتند در حضرتش به وديعت سپردند ، چنان تشريف خطاب مىرود :
هامش
( 1 ) . اثبات الوصيه ، ص 255 - 256 .