گفت : من مفلوج بودم و اطبا از معالجهء آن عاجز شدند و حكايت كرد براى من آنچه را به استفاضه شنيده بودم از قضيّهء او و اينكه حجّت صاحب الزمان عليه السّلام به من فرمود - در آن حال كه جدّهام مرا در زير قبّه خوابانيده بود - برخيز !
عرض كردم : اى سيّد من ! چند سال است كه قدرت برخاستن ندارم .
فرمود : برخيز به اذن خدا ! و مرا بر ايستادن اعانت فرمود .
چون برخاستم اثر فلج در خود نديدم و مردم بر من هجوم آوردند و نزديك بود مرا بكشند و از براى تبرّك رخت بدن مرا پاره پاره كردند و از رختهاى خود مرا پوشانيدند و به خانهء خود رفتم و اثر فلج در من نمانده بود و چون به خانه رفتم ، رختهاى مردم را براى ايشان پس فرستادم و مىشنيدم كه مكرّر اين حكايت را براى مردم نقل مىكرد . « 1 »
هامش
( 1 ) . بحار الانوار ، ج 52 ، ص 73 .