كجاى زمين رفت . »
حضرت فرمود : « او خضر عليه السّلام بود . »
در اين خبر شريف ، اين چند فايده است :
اول : آن كه نبردن نام شريف از صفات معروفهء آن حضرت بود كه تداول داشت در زمان انبيا و اوصياى گذشته .
دوم : آن كه آن از جملهء تكاليف و معتقد اهل حقّ بود در جميع عصرها .
سوم : آن كه اين حكم ، ثابت است تا زمان ظهور ؛ اختصاصى به زمان غيبت صغرى يا اوقات تقيّه ندارد ، مطابق اخبار سابقه و آينده .
علّامهء مجلسى رحمه اللّه در بحار ، بعد از ذكر چند خبر كه تحديد فرمودند حرمت را تا زمان ظهور ، فرموده : « اين تحديدات صريح است در نفى قول آن كه تخصيص داده اين را به زمان غيبت صغرى ، به جهت اتّكال بر بعضى تعليلات مستنبطه و استبعادات وهميّه . » « 1 »
پنجم :
در كافى « 2 » و كمال الدين « 3 » به سند صحيح مروى است از جناب صادق عليه السّلام كه فرمود :
« صاحب اين امر ، مردى است كه نام او را به اسم او نمىبرد كسى ، مگر كافر . »
فاضل صالح مازندرانى در شرح اين خبر گفته كه مراد به كافر در اينجا ، تارك اوامر و فاعل نواهى است ، نه منكر پروردگار و مشرك به او جلّ جلاله و در آن ، مبالغهاى است در تحريم تصريح به اسم آن جناب و شايد آن مختص باشد به زمان تقيّه ، به دليل آن چه ذكر نموديم در مواضع متفرّقه و دلالت بعضى اخبار بر آن ظاهرا . « 4 »
مؤيّد اين كلام است باقى نبودن تحريم در آن در جميع اوقات و ازمان اتّفاقا و هرگاه
هامش
( 1 ) . بحار الانوار ، ج 51 ، ص 32 .
( 2 ) . الكافى ، ج 1 ، ص 333 .
( 3 ) . كمال الدين و تمام النعمة ، ص 648 .
( 4 ) . شرح اصول الكافى ، ج 6 ، ص 237 .