هشتاد و چهارم : ضياء
چنان چه در آن كتاب « 1 » و در مناقب قديمه است .
هشتاد و پنجم : ضحى
در تأويل الآيات شيخ شرف الدين نجفى مروى است در تأويل سورهء مباركهء
وَ الشَّمْسِ وَ ضُحاها
« 2 » كه شمس ، رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است و ضحاى شمس كه نور و ضياى آفتاب است چون بتابد ، قائم عليه السّلام است و در بعضى نسخ ، خروج آن جناب . « 3 »
ظاهر است كه پرتو نور رسالت و شعاع خورشيد آن حضرت به توسّط آن جناب ، خواهد تابيد در شرق و غرب عالم بر هر صغير و كبير و برنا و پير .
هشتاد و ششم : طالب التّراث
در هدايه « 4 » از القاب شمرده و توضيح آن در لقب وارث و نيز باب يازدهم بيايد .
هشتاد و هفتم : طريد
مكرّر در اخبار به اين لقب خوانده شده و معنى آن قريب به شريد است .
هشتاد و هشتم : عالم
در ذخيره از القاب آن حضرت شمرده .
هامش
( 1 ) . الهداية الكبرى ، ص 328 .
( 2 ) . سورهء شمس ، آيهء 1 .
( 3 ) . در روايتى از على بن محمد از امام صادق عليه السّلام شمس ، به معناى امير المؤمنين عليه السّلام و ضحيها ، قيام قائم عليه السّلام تفسير شده است و در روايت محمد بن عباس ، و الشمس و ضحيها به رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم تعبير شده است و از قائم عليه السّلام به « النّهار اذا جلّاها » تفسير شده است . ر . ك : تأويل الآيات الظاهره صص 778 - 777 .
( 4 ) . الهداية الكبرى ، ص 328 ؛ در كتاب ياد شده « طالب الثارات » ذكر شده است .