اميرالمؤمنين عليه السلام فرموده كه رسول خدا هر صبحگاهى مىآمد ما را ، و مىفرمود :
الصَّلوة رَحَمِكُمُ اللّه
« إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً »
« 1 » و اين آيه دليل بر عصمت اصحاب كساء عليهم السلام است .
سوم : نزول
« هَلْ أَتى »
« 2 » است در شأن اميرالمؤمنين عليه السلام و فاطمه و حسنين عليهم السلام ؛ وَلَقَدْ اجادَ اْلُازْرى فى قَوْلِه :
هَلْ اتى « هَلْ أَتى » بِمَدْحِ سِواهُ * لا وَ مَوْلىً بِذِكْرِه حَلّاها « 3 »
چهارم : آيه مباهله است ؛ و مراد « انفسنا » على بن ابى طالب است كه تعبير شده از آن حضرت به نفس مقدّس نبوى صلى الله عليه و آله ، و از اين تعبير معلوم شود كه آن حضرت شركت دارد با رسول خدا در جميع كمالات و فضايل ، مگر آنچه به اجماع خارج شده كه نبوت باشد ، و لهذا چون مأمون از حضرت امام رضا عليه السلام پرسيد كه خبر بده مرا به بزرگتر فضيلتى از اميرالمؤمنين عليه السلام كه قرآن بر آن دلالت داشته باشد ، حضرت فرمود كه آن فضيلتى است كه در آيه مباهله است .
و شيخ ازرى اشاره به همين فضيلت كرده در شعر خود :
وَ هُوَ في آيَةِ التَّباهُلِ نَفْسُ * الْمُصْطَفى لَيْسَ غَيْرُهُ ايّاها « 4 »
پنجم : آيه مودّت است ؛ قالَ تَعالى :
« قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى »
[
« وَ مَنْ
هامش
( 1 ) ( . ترجمه : وقت نماز است ، خدا بر شما رحمت آورد ( همانا خداوند اراده فرمود هر نوع پليدى را از شما اهلبيت دور سازد و پاكتان بدارد پاك داشتنى ) . )
( 2 ) ( . سوره ) « هَلْ اتى عَلَى اْلَانْسانِ . . . » ( كه سوره انسان و سورهء دهر نيز ناميده مىشود و سوره 76 از سور قرآنىاست . )
( 3 ) ( . ترجمه : و ازرى در شعر خود بسيار خوب گفته است : آيا سوره هل اتى در مدح و ستايش كسى غير از او ( على عليه السلام ) نازل شده ؟ نه به آن سرور و خدائى كه آن سوره را به ياد و با ذكر فضائل او ( على عليه السلام ) زينت بخشيده است . )
( 4 ) . ترجمه : و او در آيه مباهله ( سوره آل عمران ، آيهء 61 ) نفس حضرت محمّد مصطفى صلى الله عليه و آله محسوب شده ، و غير او چنين نيست