باب سوّم در ماه مبارك رمضان است و در آن دو فصل است :
فصل اوّل : در اعمال مشترك ماه رمضان است
بدان كه اين ماه بهترين ماهها است و ماهى است كه مردم را خواندهاند به ميهمانى الهى ، نفسها در آن ثواب تسبيح و خواب در آن ثواب عبادت دارد و دعا در آن مستجاب است پس بايد [ در آن ] بزرگسالان را تعظيم كرد و كودكان را ترّحم و خويشان را نوازش و صله [ رحم ] بايد نمود و بر فقرا تصدّق بايد كرد و نگاه داشت زبان و گوش و چشم را از چيزهايى كه نبايد گفت [ و نبايد شنيد ] و [ نبايد ] ديد و مهربانى بايد كرد بر يتيمان و در اوقات نمازها دستها را به دعا بلند نموده كه بهترين ساعتها است و بايد سبك كرد پشتها را از بارهاى گناه به طول دادن سجدهها و بايد سعى كرد در افطار دادن به روزهداران ، كه هركه مؤمنى را افطار دهد ثواب بنده آزاد كردن دارد و بايد خلقها را خوب كرد و خدمت غلام [ خدمتكار مرد ] و كنيز [ خدمتكار زن ] را سبك نمود و شرّ خود را از مردم بازداشت و نماز بسيار بجا آورد و صلوات بسيار فرستاد و قرآن بسيار خواند زيرا كه در اين ماه خواندن يك آيه از قرآن ثواب يك ختم در ماههاى ديگر را دارد و خداوند در اين ماه بسيارى از گناهان را مىآمرزد ، پس بايد هركس سعى كند كه آمرزش الهى شامل حال او شود همانا شقى آن كس است كه محروم گردد از آمرزش خدا در اين ماه عظيم .
و بدان كه اعمال مشتركهء اين ماه بر چهار قسم است :