باب دوّم در ماه شعبان است و در آن دو فصل است :
فصل اوّل : در اعمال مشتركه اين ماه شريف است .
بدان كه شعبان ماه بسيار شريفى است و منسوب است به حضرت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و ماهى است كه زياد مىشود در آن روزىهاى بندگان ، از براى ماه رمضان و زينت مىكنند در آن بهشتها را و در فضيلت روزهاش روايات بسيار است ، حتى وارد شده كه نفع مىبخشد براى كسى كه العياذ باللّه مرتكب خون حرام شده باشد با آن كه روايت شده از حضرت صادق عليه السّلام كه هركه بكشد مرد مؤمنى را به او گويند بمير به هر طورى كه مىخواهى به مذهب يهود يا نصارى يا مجوس و عنه عليه السّلام قال : من اعان على مؤمن بشطر كلمة جاء يوم القيامة مكتوب بين عينيه آيس من رحمة اللّه « 1 » .
[ ترجمه - از امام صادق عليه السّلام روايت شده كه فرمود : هر كسى بر عليه مؤمنى به يك كلمه ( بدگويى ) كمك نمايد روز قيامت در حالى محشور مىشود كه بر پيشانى او نوشته شده است « مأيوس از رحمت خداوند » . ] و بالجمله اعمال مشتركه اين ماه چند امر است : 1 - در هرروزى هفتاد مرتبه بگويد : استغفر اللّه و اسئله التّوبة . 2 - در هر روز هفتاد بار بگويد : استغفر اللّه الّذى لا إله الّا هو الرّحمن الرّحيم الحىّ القيّوم و اتوب اليه ، و در بعضى روايات « الحىّ القيّوم » پيش از « الرّحمن الرّحيم » است و عمل به هر دو خوب است . و از روايات مستفاد مىشود كه بهترين دعاها و اذكار در اين ماه
هامش
( 1 ) . بحار / 104 ، ص 383 .