فصل دوّم در اذكار مأثوره است :
* بدان كه براى ذكر ، فضيلت بسيارى وارد شده است و حق تعالى ، براى هر چيزى حدّى قرار داده كه به آن منتهى مىشود ، مگر ذكر كه بسيار آن را خواسته ، چنانچه فرموده : « و اذكروا اللّه ذكرا كثيرا » و حضرت صادق عليه السّلام فرمود ، كه « پدرم كثير الذكر بود ، وقتى با او راه مىرفتم ، او را ذاكر مىديدم و با مردم صحبت و گفتگو مىنمود و از ذكر خدا غافل نبود و پيوسته مىديدم كه زبان مباركش به كامش چسبيده بود و مىگفت : « لا إله الّا اللّه » و روايت شده كه موسى بن عمران عليه السّلام به خداى تعالى ، عرض كرد : « پروردگارا ! بعضى مجالس بر من مىگذرد كه تو را ، اعزّ و اجلّ مىشمارم از آنكه در آن موضع ذكر تو نمايم . » فرمود : « اى موسى ! ذكر من ، در هر حال و در هر زمانى نيكوست . »
* و نيز روايت شده است كه حق تعالى وحى فرمود به حضرت موسى عليه السّلام كه « اى موسى ! خوشحال مشو به بسيارى مال و ترك مكن ذكر مرا در هيچ حال به يقين بسيارى مال ، باعث فراموشى گناهان مىشود و ترك ذكر من ، موجب قساوت دلها مىگردد . و حضرت صادق عليه السّلام فرمودند : « باكى نيست در ذكر كردن ، در حالى كه بول مىكنى ، زيرا ذكر خدا ، در هر حالى ، نيك است و خسته مشو از ذكر خدا » .
* و نيز روايت شده است : كه هر گروهى كه در مجلسى جمع شوند و ذكر خدا ننمايند و صلوات بر پيامبر نفرستند ، آن مجلس حسرت و و بال خواهد شد بر ايشان .