فراست « 138 » و بصيرت ، در طريق معنوى ربّانى ، به جان و دل كوشيدند تا آنكه اين شراب طهور اسرار اهل عصمت ، كه اهل اللّهاند ، نوشيدند و ساقى
وَ سَقاهُمْ رَبُّهُمْ شَراباً طَهُوراً
« 139 » به ديدهء دل ديدند :
« اى ضياء الحق ، حسام الدّين راد ! * اوستادانِ صفا را اوستاد !
گر نبودى خَلق ، مَحجوب و كثيف * وَر نبودى حَلقها تنگ و ضعيف
در مَديحت ، دادِ معنى دادَمى * غيرِ اين مَنطِق ، لبى بُگشادَمى
ليك لُقمهء باز ، آنِ صَعوَه نيست * چاره اكنون ، آب و روغن كردنى است
تو بِبَخشا بر كسى كاندر جهان * شد عَدوىِ آفتابِ كامران
ذَمّ خورشيدِ جهان ، ذَمّ خود است * كه دو چشمم كور و تاريك و بد است
مادِحِ « 140 » خورشيد ، مَدّاحِ خود است * كه دو چشمم روشن و نامُرمَد است » « 141 »
و به جهت بيان شرافت و عزّت و رفعت منهج اقتداء ، حضرت امام عليه السّلام اين دو آيه را از قول حقّ - جلّ و علا - شاهد آورده است كه خطاب به حبيب خود ، در اقتدا فرموده ؛ قوله تعالى :
أُولئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ فَبِهُداهُمُ اقْتَدِهْ
« 142 » و قوله تعالى :
ثُمَّ أَوْحَيْنا إِلَيْكَ أَنِ اتَّبِعْ مِلَّةَ إِبْراهِيمَ حَنِيفاً
« 143 » .
هامش
( 138 ) - هوشمندى همراه با صفاى ضمير
( 139 ) - و پروردگارشان به ايشان شراب طهور مىنوشاند : ( جملهء سقيهم كه به صيغهء ماضى آمده ، از باب شدّت تأكيد است ) : سورهء 76 آيهء 21
( 140 ) - ستاينده
( 141 ) - مرمد : چشم رمد رسيده ؛ چشمى كه درد همراه با سرخى بدان عارض شده ، بهطورىكه آن را از ديدن اشياء مانع شود : « مثنوى معنوى » : دفتر پنجم : 279
( 142 ) - به باب حاضر ، صفحات 615 و 616 رجوع شود .
( 143 ) - به باب حاضر ، صفحات 615 و 616 رجوع شود .