و پدرش ، و زن و فرزندانش . ] و به پاك ساختن سرّ خود [ از آلودگى توجه به غير و تعلّق به تفرق ] راغب مىشود [ و بدان روى مىآورد . ]
و الدرجة الثالثة برق يلمع من جانب اللطف فى عين الافتقار ، فينشىء سحاب السرور ، و يمطر قطر الطرب ، و يجرى نهر الافتخار .
درجهء سوم ، برقى است كه از سوى لطف [ - ملاطفت الهى نسبت به بندهاش در شناساندن خود به او و برداشتن حجاب از او ] در حقيقت افتقار مىدرخشد . [ افتقار از نخستين درجات فناء است . زيرا آغاز سلوك فى اللّه آن است كه بنده عدم ذاتى و فقر وجودى خود را ببيند ، كه در نتيجهء آن ، باب فناء با تجلى حقيقت و شهود بقاى حق به روى او گشوده خواهد شد . ] پس ابرهاى سرور را [ كه از مشاهدهء انوار لطف حاصل مىگردد ] برآورد ؛ و قطرههاى شادمانى را [ كه از ديدن لطف حقتعالى نسبت به بنده در او به وجود مىآيد ] بباراند ؛ و جويبار افتخار [ به قرب و كرامتى كه نصيبش گشته ] را روان سازد ؛ [ و اين اظهار كرامت از باب
« وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ »
« 1 » مىباشد . ]
باب دهم : ذوق
قال اللّه عزّ و جلّ :
« هذا ذِكْرٌ . » *
الذوق أبقى من الوجد و أجلى « 2 » من البرق .
خداوند عزّ و جلّ مىفرمايد : « اين ذكرى است . » « 3 »
[ وجه استشهاد به اين آيهء شريفه آن است كه خداى متعال در آيات قبل ، بندگان برگزيدهء خود را كه آنها را اختصاص به قرب و كرامت داده و اهل ذوق و شهود
هامش
( 1 ) - 19 / 11 .
( 2 ) - م : احلى .
( 3 ) - 38 / 49 .