فصل
اول - چون حق سبحانه و تعالى مىگويد :
فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها
؛ چون او با راستكارى خود ، چند سوگند ياد كند ، كه بدى و نيكى من فرا دل بنده دهم ، چنان بايد كه او را به سوگند باور كند ، و جحود نكند .
دديگر « 1 » - چون مىگويد كه :
نَحْنُ قَسَمْنا بَيْنَهُمْ مَعِيشَتَهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ رَفَعْنا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجاتٍ
؛ حق را سبحانه و تعالى بدين قسمت استوار دارد .
سديگر - كه مىگويد :
وَ ما مِنْ دَابَّةٍ فِي الْأَرْضِ إِلَّا عَلَى اللَّهِ رِزْقُها .
چهارم - كه مىگويد :
وَ عَلَى اللَّهِ فَتَوَكَّلُوا إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ .
پنجم - كه مىگويد :
وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً .
ششم - كه مىگويد :
أَ وَ لَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ وَ يَقْدِرُ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ .
هفتم - كه مىگويد :
وَ لَوْ لا أَنْ يَكُونَ النَّاسُ أُمَّةً واحِدَةً لَجَعَلْنا لِمَنْ يَكْفُرُ بِالرَّحْمنِ لِبُيُوتِهِمْ سُقُفاً مِنْ فِضَّةٍ وَ مَعارِجَ عَلَيْها يَظْهَرُونَ .
هشتم - كه مىگويد :
وَ أُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصِيرٌ بِالْعِبادِ .
نهم - كه مىگويد :
فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ لا يَسْتَأْخِرُونَ ساعَةً وَ لا يَسْتَقْدِمُونَ .
دهم - كه مىگويد :
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ارْكَعُوا وَ اسْجُدُوا وَ اعْبُدُوا رَبَّكُمْ وَ افْعَلُوا الْخَيْرَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ
؛ تا آخر سوره « 2 » .
اين ده آيت قرآن كه حق سبحانه و تعالى بندگان خود را فرموده است ، همه بندگى در اين است ؛ هركه اين را مطيع آمد ، و بدين كار كرد ، او از جمله اهل روزگار و بر اقران خود پيشى گرفت ، خاصه كه بر بصيرتى ، و هدايتى ، و علمى ، و معرفتى ، و اخلاصى فرا دست گيرد ، و به كار بستن اين آيتها مشغول گردد ، هم چنانستى كه به صد و چهارده كتاب خداى عزّ و جلّ كار كردى ، و به قول صد هزار و بيست و چهار هزار پيغمبر كار كردى .
هامش
( 1 ) - عدد ترتيبى است كه در همه نسخههاى اين كتاب به خطا : « و ديگر » نوشته شده بود ، به صورت مذكور در متن تصحيح شد ، به قرينهء « سديگر » كه پس از آن آمده است .
( 2 ) - مقصود آيههاى 77 و 78 است يعنى دو آيه آخر از سورهء : « الحج » كه ضمن آنها توصيههاى گرانقدرى بهعمل آمده .