الباب الثّالث :
نَحْنُ قَسَمْنا
و معانى آن .
الباب الرّابع :
وَ ما مِنْ دَابَّةٍ فِي الْأَرْضِ . . .
الباب الخامس :
وَ عَلَى اللَّهِ فَتَوَكَّلُوا إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ .
الباب السّادس :
وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً
.
الباب السّابع :
أَ وَ لَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ .
الباب الثامن :
وَ لَوْ لا أَنْ يَكُونَ النَّاسُ أُمَّةً واحِدَةً .
الباب التّاسع :
وَ أُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ . . .
الباب العاشر :
. . . فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ لا يَسْتَأْخِرُونَ ساعَةً . . .
الباب الحادى عشر :
يا أَيُّهَا النَّاسُ ضُرِبَ مَثَلٌ . . .
الباب الثّانى عشر : در « فقر » ، و « فقرا » .
الباب الثّالث عشر : در « ازل » ، و « ابد » ، و اعتقاد و شرح آن .
الباب الرّابع عشر : فى النّصيحة و الوصيّة .
الباب الخامس عشر : فى الاخلاص .
الباب السّادس عشر : در علم سرّ و معرفت و قرينهء آن .
الباب السّابع عشر : در بيان كردن علم « ظاهر » ، و « باطن » .
الباب الثّامن عشر : در بيان كردن علوم خلايق .
الباب التّاسع عشر : در علم سرّ و آنچه تعلّق دارد بدان .
الباب العشرين : فرق ميان مدّعيان ناطقه و ساكته .
در اين ابواب از هر نوع سخن است : هم رسيدگان را ، و هم نارسيدگان را ؛ اگر همه سخنرسيدگان را گفتمى ، رسيده را خود به سخن و راه بر حاجت نيوفتد ، مگر چندانى كه بداند كه راه است ، و بدين راه سالكان رفتهاند ، ايشان را يقين زيادت گردد . امّا قومى كه در راه باشند ، و هنوز نرسيده باشند ، ايشان را هم راه بربايد ، و هم عصا بايد ، و هم يار موافق بايد ، تا قاطعان طريق راه حقيقت برايشان مشوّش نكنند ؛ زيرا كه در هيچ راه چندان دزد و راهزن نباشد كه در اين راه باشد !
در راهى كه كسى برود خود را و متاع خود را از دزدان بيگانه نگاه بايد داشت ( و ) در اين طريق ؛ هرچند كه مرد آشناتر است . همه خلق جهان ، و همه خداوندان ارواح به جان و نفس نازند ، و هيچ عزيزتر به نزديك ايشان از اين دو نباشد ، و دشمن مرد راه رو بالغ اين دو است .