اميرالمؤمنين ( ع ) در دعاى صباح مىگويد : يَامَنْ دَلَّ عَلَي ذَاتِهِ بِداتِهِ . « اى كسى كه برهان وجود خود هستى ! » حضرت سجاد نيز در دعاى ابوحمزه ثمالى مىگويد : بِكَ عَرَفْتُكَ وَانْت‌َّدَلَلْتنَي عَلَيْكَ وَدَعَوْنَنَي الَيْكُ وَلَوْلَا انْتَ لَمْ أدْرِمَا انْتَ . « تو را به خودت شناختم و تو دلالت نمودى مرا بر خودت و دعوت نمودى به خودت و اگر نبودى ، ترا نمىشناختم . » اين‌گونه كلمات ، منتهاى ايمان را مىرساند و اين همان ايمان شهودى است كه اميرالمؤمنين مىفرمايد : لَوْ كُشِفَتْ لِيَ الْغِطاءُ مَا اْزدَدْتُ يَقِيناً . « 1 » « اگر بر فرض محال ممكن بود خدا را به اين چشم ظاهرى ديد و مىديدم ، بر يقين من كه الان به ذات مقدس حق دارم ، افزوده نمىشد . »