نقش تلطّف و مهربانى در تربيت
« وَ اذْ قَالَ لُقْمانُ لِإبْنِهِ وَ هُوَ يَعِظُهُ يا بُنَيَّ لا تُشْرِكْ بِاللهِ انَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ » « 1 » « اى رسول ما ، ياد كن وقتى را كه لقمان در مقام پند و موعظه به فرزندش گفت : اى پسر عزيزم هرگز به خدا شرك نياور كه شرك ظلم بسيار بزرگى است . »
بعضى از بزرگان معتقدند كه قيد « وَ هُوَ يَعِظُهُ » بحسب ظاهر اضافه است ، ولى از اين جهت در كلام آمده است كه آيه ى شريفه درصدد بيان اين نكته است كه « لقمان » در مقام موعظه با « تلطّف » و « مهربانى » عمل مىكند .
بنابراين ، اگر بتوان هر كدام از اين غرايز را در مسير به فعليّت رسيدن به خوبى رشد و هدايت كرد ، فرزندان ما مسلمان و مفيد به حال مردم خواهند شد . در غير اين صورت ، فرزندان ما لجوج ، عقده اى ، متكبّر و ظالم بار خواهند آمد و خود در اين سوء تربيت مقصّريم چون در اثر سوء تربيت ، فرزندان خود را به شقاوت و خسران دنيا و آخرت ره برده ايم .
تذكر
از اين رو ، بر تمام برادران دينى و ايمانى است كه همانطورى كه به
هامش
( 1 ) . سوره ى لقمان ، آيه ى . 13