موعظه او پرداخت يا به او انتقاد كرد زيرا ، اين موعظه بى اثر خواهد بود و چه بسا عكس العمل نامطلوبى هم به دنبال خواهد داشت . موعظه نه تنها راحتى مى خواهد ، بلكه خوشرفتارى و ملايم صحبت كردن نيز جاى مخصوص دارد كه :
دو چيز تيره عقل است ، دم فرو بستن به وقت گفتن و گفتن به وقت خاموشى « 1 »
شكايت ، انتقاد ، نصيحت ، درد و دل و . . . همگى وقت مناسب لازم دارد . مثلًا وقتى زن از روبرو شدن با مسأله اى ناراحت و احساسى شده است ، ديگر جاى نصيحت و موعظه نيست .
ولى متأسفانه اين مسايل مهم رعايت نمى شود و اين بخاطر تكبّرى است كه ما غالباً به آن مبتلا هستيم . مى خواهيم سخنان و اعمال خود را به ديگران تحميل كنيم و اين كارى ناپسند است كه نتيجه ى مطلوبى در پى ندارد جز اين كه محبّت شوى را از دل مى زدايد .
اثر كوچكهاى بزرگ
اگر معمولًا ديده مىشود كه در ابتداى زندگى مشترك ، گرمى خاصّى زن و مرد را به هم پيوند مىدهد ، ولى به مرور زمان اين گرمى رو به سردى مى گرايد ، تقصير خود زن و مرد است و اگر نه ، بايد روز به روز اين شور و گرمى زيادتر شود . اين ناشى از اين است كه « كوچكهاى بزرگ » رعايت نمى شود .
هامش
( 1 ) . سعدى : گلستان ، صفحه با تصحيح غلامحسين يوسفى